Zal het hartje nog wel kloppen?

Op de laatste echo zagen we een klein vlekje dat knipperde. Een vervolgafspraak gemaakt voor 2 weken later, dan kunnen we precies zien hoever ik ben. Helemaal gerustgesteld en in de wolken gaan de dagen voorbij. Ik heb zelfs niks meer opgezocht op Google, buiten de uitzetlijst voor baby’s natuurlijk! Twee weken gaan voorbij zonder een enkel probleem.

Donderdag, de dag van de echo. Stiekem weer een stemmetje “Zal het hartje nog wel kloppen?” Snel corrigeer ik mijn gedachte met: “Natuurlijk klopt het hartje!” “Je wordt mama!”

Niets bleek minder waar… Tijdens de echo zei de verloskundige dat er geen hartactiviteit meer is en dat het vruchtje zeer waarschijnlijk 2 dagen na dat het hartje begon te kloppen, overleden was. “De natuur heeft zijn werk gedaan, je lichaam heeft het goed opgelost zo”, dat zijn de enige twee zinnen die ik heb opgeslagen, nadat ze zei dat onze baby overleden is.

Met tranen over mijn wangen liep ik samen met mijn vriend naar de auto. Van alles raasde door mijn hoofd. Eerst mijn werk bellen dat ik vandaag niet meer in staat ben om te werken. Ze reageert gelukkig erg begripvol en wenst me veel sterkte.

Vervolgens gaat mijn vriend mij rustig uitleggen wat de verloskundige nou eigenlijk allemaal gezegd heeft. “We moeten een afspraak maken bij de gynaecoloog voor een eventuele curettage”, met een korte “Oké” reageer ik. Ik wilde wel meer zeggen, maar ik kon alleen maar huilen…

Huilend bel ik mijn beste vriendin op. Ja natuurlijk leeft ze erg met me mee. Idem dito met mijn moeder. Ook die leeft erg mee. Iedereen trouwens wel, alleen ja… wíj zijn de baby kwijt. Ik weet zelf op dit moment niet hoe ik me moet voelen, laat staan hoe de mensen om me heen moeten weten hoe ik me voel.

Thuis aangekomen, huil ik nog steeds. Mijn lieve vriend belt voor mij naar de gynaecoloog om een afspraak te maken. Vandaag om 15:00 uur. Dat is erg snel ineens, ik weet het. Maar het is goed zo, onze baby leeft niet meer, de baby bevindt zich dood in mijn lijf.

We gaan op bed een serie kijken. Afleiding tot 14:15 uur. Alsof dit allemaal niet erg genoeg was, gaat de deurbel. De postbode komt mijn eerste zwangerschap box afleveren…. Karma? Toeval? In ieder geval kwam het keihard aan!

Onderweg naar het ziekenhuis staar ik alleen maar uit het raam, kijkend naar de regen buiten. Na een uur in de wachtruimte te hebben gespendeerd, zijn we eindelijk aan de beurt. De gynaecoloog kijkt nog eenmaal naar onze baby. “Ja, dit is echt niet goed. Verder helemaal geen pijn, geen bloed?” “Nee, geen pijn, geen bloed.” reageer ik. En ik zie hem “Missed Abortion” typen in mijn dossier.

Ik krijg twee opties; wachten tot het vanzelf eruit komt of een curettage. We kiezen voor een curettage. De dokter schrijft het op een blaadje, waarmee we naar een andere route moeten lopen. Laat dit nou net aan de andere kant van het ziekenhuis zijn.

Aanstaande maandag kan ik al terecht, het gebeurt onder algehele narcose, dus er komt heel wat bij kijken. Of ik morgen even terug kan komen om de anesthesie te bespreken. “Ja hoor”, zeg ik zuchtend, met uitpuilende ogen van het huilen. Ze geeft me een hand en zegt “sterkte hè”.

Wat een rollercoaster aan emoties. Ik kan alleen maar denken aan onze baby. Hoe ze zou zijn, of ze mijn karakter zou hebben gehad. Ja, ik noem de baby een zij, omdat ik er van overtuigd was dat het een meisje zou worden.

Thuis… open ik de zwangerschapbox, er zit een hangertje in dat bestaat uit twee hartjes die aan elkaar hangen. Ik ga er een kettinkje bij kopen en ik ga het dragen, om nooit meer af te doen.

Onze baby heeft misschien maar 2 dagen ‘geleefd’, maar het was wel onze baby! Papa en mama houden van je baby, ook al zal je het nooit weten.