Suikertest in aantocht in een tijd van Pepernoten en Chocolade Letters

“Neemt u uw laptop of telefoon of boek mee?” klinkt het aan de andere kant van de lijn. “Ja want u moet hier 2 uur blijven en nuchter zijn. Niet eten de avond ervoor na 22.00 uur en dan kunt u pas weer eten na 10.00 uur als de test klaar is, hier krijgt u een suikerdrankje.”

Oh ja, zo was het ook alweer, ik wist het niet meer. 12 uur je lichaam de rust geven en kans om te herstellen is zo gezond. Maar nu in de zwangerschap, ik ben zo vaak ’s nachts op ‘jacht’. Mijn favoriet; krentenbolletjes, die kleintjes van de Aldi, die vooral de jongste HEERLIJK vind, mét mosterd. Of pepernoten en een stukje chocoladeletter en een kopje warme thee.

Mijn man, die echt onze broodbakker in huis is, en vaak heerlijk vers pompoen brood maakt, kan het niet geloven en de kinderen nog minder, “mommy, that is disgusting!” / “mama dat is walgelijk!” Ik moet dan zo hard lachen, hoe kan ik het ze uitleggen? Ze kijken me allebei aan alsof ze willen zeggen “Mam u bent completely koekoek!” Het kleintje zegt alleen “ie jakkie bah!” en steekt zijn tong uit.

“Ho stop, geen veroordeling please, wacht maar jongens, tot jullie later getrouwd zijn en jullie eigen vrouw zwanger is, dan zullen jullie het begrijpen. En reken maar dat je heerlijk een zak krentenbolletjes en potje mosterd voor haar gaat halen.”

Ik moet lachen om de jongens. Heerlijk wat geniet ik van ze. Het is ook zulk heerlijk weer op het moment. Alle bomen bijna kaal, herfstblaadjes overal. Niet te koud en vooral geen regen of wind. Wat fijn. En ja, zo zou ik het liefste over het weer schrijven vandaag… Om maar niet te hoeven schrijven hoeveel zorgen ik me op het moment maak.

Hoewel ik weet dat ik weet, dat het géén enkele dag aan mijn leven kan toevoegen. Hoewel ik weet dat ik weet. Dat ik niet kan vertrouwen en zorgen tegelijk. Toch, ben ik ’s nachts op, eet krentenbolletjes met mosterd (ssst, niet verder vertellen please, zwijgplicht a.u.b! lieve Mama, lieve Lezer, lieve Friend) en maak me zorgen… ben aan het piekeren.

Of het nu komt door een recent verhaal van een vriendin van een net bevallen mama met wie het niet zo goed gaat. Of het nu komt door mijn eigen, niet onder ogen geziene, of toch nog steeds niet verwerkte angsten, voortkomend door miskramen uit het verleden, ik weet het even niet… maar ik raak volledig in paniek als ik merk “Baby ik voel je even niet!”

Ik stond al een paar keer op het punt om de verloskundige te bellen. En elke keer als ik het wilde doen en dan rustig even was gaan liggen, ja hoor dan was Baby G er. Maar tot ik dan die rust had genomen om rustig te gaan liggen, waren er zoveel muizenissen.

Het kraampakket is ondertussen aangekomen… ZO MOOI!!! ZO DANKBAAR!!! Nu wordt het echt, oh wat kijk ik ernaar uit. De 3 tips die me helemaal aan het huilen maken:

1. Zorg goed voor jezelf
2. Neem op tijd rust
3. Eet gezond

Een cd zit erbij in en ook nog een kraamjournaal. HEERLIJK!!! Oh wat is dit fijn… ik bedenk me dan dat ik dat al de hele week niet gedaan heb… geschreven… woorden aan mijn gedachte geven. Mijn hart en hoofd leeg schrijven… dan nu maar;

Kleine Baby, IK HOU VAN JOU.
Het is nu herfst, maar bij jou
is het 37 graden en jij voelt nog niets van de kou.
Mama maakt zich soms zorgen om jou.
Als ik je even niet voel bewegen,
pieker ik me suf, waar ben je gebleven?

Ben ik bang om je te verliezen,
heel bewust moet ik alle angst weg sturen en kiezen
voor het Leven. Jouw Leven en ook de mijne leggen in Gods Hand.
Compleet vertrouwen dat Hij ons brengt, over and over again, naar Het Beloofde Land.

Je grote broers zingen en dansen door de kamer… Stel dat jij een droomreis wint, waar wil je dan graag heen?
Wie kies je uit om mee te gaan, of vraag je iedereen?

Op reis, op reis, daar gaan we hand in hand,
met dat ene doel voor ogen, op naar het Beloofde Land.
Op Reis, op Reis met dat ene doel in zicht,
al is het soms wat donker aan het einde brandt Zijn Licht.

Het leven is een lange reis, soms prachtig en soms naar,
soms lijkt het als vanzelf te gaan, maar soms ook is het zwaar.
Langs bergen en door dalen heen, soms voelt het warm, soms koud.

Maar God gaat altijd met je mee, omdat Hij van je houdt!

Wauw… Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen, dat terwijl ik schrijf, ik opeens de tranen voel stromen. Waar is dit lied vandaan gekomen???

“Oh mam, dat is van de Kinderboekenweek op school, dat is al weer oud hoor, dat is van vorige week.”

“Well, boys, zing het nog maar een keer mama heeft dat NU nodig!”

Nou daar gaan ze hoor, nog een tikkie harder en huppakee…

Lieve Mama, Lieve Lezer, Lieve Friend, in welke week van je zwangerschap je nu ook bent.
Of als je nog in de fase van hopen bent om zwanger te zijn, laat de boel de boel maar even zijn.
Pak een kopje thee, pak pen en papier, lees een boek, adem diep in en uit, eet alvast een muisjes beschuit.

Het belangrijkste: Laat het eruit. Krop je angsten en je gevoelens niet op.
Spring nu even geen trampoline en sta ook niet op zijn kop.
Maar zet een muziekje op.

Dans door de kamer heen,
met je kinderen, of met je dweil of stofzuiger als een extra been,
weet dat je weet JIJ BENT NOOIT ALLEEN!