Ik HAAT die woorden
Pijn, krampen, onderrugpijn. In alle hevigheid is het aanwezig deze maand, een groot bloedbad, aangevuld met een bak tranen.
Dat zijn de woorden die ik vorige maand schreef. Ik kon het niet verder afmaken dan dat. De zoveelste teleurstelling en ik vraag me echt af hoelang ik het nog aankan om dit verdriet keer op keer te moeten dragen, alleen.
Manlief haalt z’n schouders op met de woorden: “Het komt als het komt, en anders maar niet.” Hoewel ik gisteren heb uitgelegd dat het echt niet zo werkt, en dat het vorig jaar echt slecht met me ging, reageerde hij enkel met: “Maar wat kan ik dan doen?” Ik reageerde met: “Er voor me zijn, me een keer vastpakken, zoek intimiteit vanaf jouw kant naar mij.”
Hij schudt zijn hoofd en doet wat hij altijd doet: “Dat zit allemaal in je hoofd. Daarom lukt het ook niet. Je bent er teveel mee bezig.” Ik barst in tranen uit. Ik HAAT DIE WOORDEN, ik HAAT ze. Hoeveel blogs moet ik nog vragen om iemand die me kan helpen om er niet mee bezig te zijn? Ik ben een vrouw, ik WEET wanneer ik ongesteld moet worden. Hoe kan ik NIET toeleven naar die datum?
Niets helpt
Want het is of extreme blijdschap, maar zoals afgelopen drie jaar, extreme pijn en teleurstelling in mijn lichaam. Want geloof me, ik heb al zoveel geprobeerd; extra vitamine, extra sport, extra slaap, extra fruit, extra mindfullness, …
Niks, maar dan ook niks heeft geholpen. Ik ben zo teleurgesteld en down, dat ik eigenlijk nu al weet dat ook deze maand ik weer bloed tegen ga komen. En de positieve instelling zou helpen, maar afgelopen jaar was ik elke keer vol hoop en zo positief als maar kon en steeds weer eindigde het in een tranen- en bloedzee.
Hoe vaak ik me ook wend tot God, al geloof ik niet, geef me die reden nou eens om wel te geloven. Alles wat ik als ‘tekens’ zag waarom het wel zou moeten lukken, ik had het altijd mis. Geef me eens een reden om wel te geloven….
