Na een tijdje, wanneer de meeste emotie is weggeëbd en ik me weer hervonden heb, heb ik het een plekje gegeven. Wat nu? Ga ik door? Las ik even een pauze in? Wil ik überhaupt nog wel zwanger worden? Deze pijn en het verdriet? De kans op een nieuwe miskraam is natuurlijk aanwezig. Ik weet al vrij snel heel erg zeker dat ik door wil met proberen. Ik was nota bene mooi wel zwanger én wat voelde dat geweldig! Ja, geen twijfel over mogelijk. Let’s go (again)!
Ik merk dat ik heel graag weer op het punt wil komen dat ik weer een IUI poging kan gaan doen. Ik vond het naar en emotioneel zwaar dat je lichaam er even over doet weer tot haar normale, niet-zwangere staat terug te komen. Logisch. Maar pf, weer eens ongeduldig. En wat gaat er nu met die gekke cyclus van mij gebeuren? Ga ik wachten tot ik weer ongesteld wordt? Dat kan tot wel 8 weken duren. Wil ik dat? Gooien we er weer hormonen tegenaan? Nee, even niks. Geen troep in mijn lijf. Even puur natuur.
Na weer een tijdje (as usual) met ovulatietesten in de weer te zijn geweest en ik de hoop bijna heb opgegeven, staart een vaste smiley naar mij terug op de test. Oh, daar ben je! Gelukkig, ik hoef geen ronde over te slaan. En nu, begint het avontuur weer van voren af aan. Rainbow baby here I come!
