Ik herkende de ‘Janneke’ niet meer in mezelf
Zoals eerder gezegd in een blog heb ik vrij veel moeite gehad met het trage herstel van de overgang van ‘Janneke’ naar ‘mama’. Ik herkende de ‘Janneke’ niet meer in mezelf.
Hoe meer ik erover praatte met anderen, hoe meer ik erachter kwam dat veel moeders dit probleem hebben. Al zit het grootste probleem van binnen. Ik had gewoon te hoge verwachtingen en in tweede instantie zag ik ook wel dat ik zelf ook mijn best niet meer deed om mezelf te herkennen in de spiegel.
Want was is lekkerder dan net na de bevalling met een trainingsbroek en te groot fleece-vest aan door huis te lopen? Haar in een knot en gaan! Make-up? Pff, daar geeft de baby toch niets om. Ook toen ik weer moest gaan werken was het T-shirt en spijkerbroek dag, elke dag.
Bij iets kouder weer had ik mijn twee maten te grootte Wageningen-trui aan. Die eerste weken was dat zeker om de aankomen kilo’s te verbergen, maar nu ze eraf zijn heb ik nog de neiging om ‘iets makkelijks’ aan te doen, haren snel in een elastiekje en make-up loos uit huis te gaan.
Toch maar geen kort pittig kapsel
Nou moet ik er wel bij zeggen dat iedereen mij wel kent van de fleece-vesten en dat er vaak grapjes over gemaakt worden. Vaak is dat omdat ik het koud heb, maar meestal toch gewoon gemakzucht. Ik heb nog net geen ‘kort, vlot’ kapsel uit gemakzucht.
Al heb ik dat meer te danken aan mijn zus die overtuigd is van het feit dat je als moeder geen ‘kort, vlot’ kapsel hoeft te nemen, omdat het makkelijker is met kinderen (en dat is haar mening, maar dan zacht uitgedrukt).
Dus ik heb het ook gewoon niet gedurfd om mijn haar af te knippen (het is inmiddels zo lang dat het laag op mijn rug terecht komt als ik het los laat).
Eerst maar eens mijn kledingkast doorspitten
Maar het roer moest om! Ergens besefte ik ineens dat ik me ook niet beter ga voelen als ik niet iets meer mijn best ga doen om me hersteld te voelen. Dit resulteerde in een stappenplan en wat regels om mezelf aan te houden.
Het eerste wat ik deed toen ik dit besefte, is mijn kledingkast doorspitten. Alle zwangerschapskleding eruit. Ja, ook die ‘o zo fijne’ broek met elastische band. Niet meer nodig. Al mijn skinny-jeans zijn terug en liggen nu naast mijn panty’s en leggings.
Voedings T-shirts zijn ook weg. Veels te groot. Paste goed toen ik net bevallen was, maar lijken nu armoedig en drie maten te groot. Jurkjes en rokjes hangen weer vooraan en hopelijk is dat een reden voor mij om ze meer aan te doen.
Ten tweede ben ik op jacht gegaan naar mooie voedingsbhs. Hoe kan ik me mooi en vrouwelijk voelen in die drama voedingstops die ik heb? Lees meer over mijn voedingsbh-jacht in mijn vorige blog.
Een beetje meer tijd in mezelf steken heeft nog nooit zoveel opgeleverd
Ook mijn ondergoed en sokken lade werd grondig doorgespit. Als cadeautje voor mijn harde werk op dit gebied heb ik mezelf een set volledig ethisch geproduceerde sokken gegeven. Sokken met een boodschap. Groot deel van de opbrengst gaat naar
ontwikkelingsprojecten. Dus niet alleen mooie, fijne sokken, maar ook sokken met een goed verhaal. Happy me!
De belangrijkste regel die ik mezelf heb opgelegd is dat niet meer zonder make-up (of tenminste een verzorgd gezicht) de deur uit ga en ik moet minstens drie dagen per week mijn haren anders doen dan een knot.
Mijn voornemen heb ik besproken met manlief en nou krijg ik meer tijd ‘s ochtends om voor mezelf te zorgen. Hij staat eerder op om de baby te verzorgen, zodat ik meer tijd in de badkamer kan doorbrengen. Meer me-time.
Ik ben nog steeds ‘mama’, maar voel me steeds vaker weer ‘Janneke’. De oude ‘Janneke’ mag dan misschien nooit meer helemaal terug komen, maar de verbeterde versie van ‘mama Janneke’ voelt onwijs prettig en ik had niet gedacht dat dit zo voor de hand zou liggen. Een beetje meer tijd in mezelf steken heeft nog nooit zoveel opgeleverd. Ik zeg: aanrader!
Plaats een reactie