Ik ben er weer ingetrapt
Met ogen open ben ik er weer ingetrapt.
Met ogen open weer gelooft in wat niet is.
Met ogen open geloofde ik mijn eigen leugen weer.
Of ja, ik hoopte dat ik eindelijk kon geloven dat er eindelijk nu wel een klein mensje in mij zou groeien.
Ik was misselijk, ik had gevoelige tepels, ik was blij, ik was boos, ik was onredelijk, ik rook extreem goed… Zucht… ik was er niet eens echt mee bezig… dacht alleen gisteren even, hee… moet ik niet ongesteld worden…? Geen rugpijn gehad die dat aankondigde, geen gerommel in m’n buik gevoeld… zou ik dan toch? En is dit een spotting? Dat had m’n vriendin immers ook…. Zou het dan toch? Of trap ik weer in mijn blijkbaar veerkrachtige tomeloze hoop die ik steeds weer lijk te vinden en lijkt te houden….
