Ik wilde naar huis met ons kleintje!
En toen was de echte dag daar. Ons kleine mensje maakte een ‘grande entree’ in deze wereld. Na de geboorte moest ik nog 24 uur in het ziekenhuis blijven, zelfs met de optie om dat verblijf met 24 uur te verlengen. Maar dat wilde ik helemaal niet. Ik wilde naar huis! En daar begon het avontuur pas echt.
Ons kleintje is geboren om iets voor zessen in de avond. Mede daardoor waren we de dag na de bevalling pas laat weer thuis. Daarbij kwam ook dat het ziekenhuis een leuke extra service heeft voor nieuwe ouders: het ‘Candle-light dinner’. Er word een tafeltje in je kraamsuite gezet en je kunt uit een erg uitgebreid menu je eten kiezen.
De tafel wordt zelfs voorzien van een (elektrisch) kaarsje. Tijdens dit diner wordt je kleintje voorzien van het juiste papierwerk en worden alle laatste testen voor ontslag uit het ziekenhuis gedaan. Uiteindelijk, bijna tot mijn ergernis, waren we pas om iets voor achten thuis die avond.
Voor het eerst thuis met je baby. En dan?
Het was wennen. Die eerste nacht ging voorbeeldig. De baby sliep zo drie uur achter elkaar en voedingen ging voorspoedig. De volgende ochtend heb ik na de vroege morgen voeding ons kindje bij mijn man in het ‘grote bed’ gelegd en hebben wij onze eerste beschuit met roze muisjes (met dank aan vrienden in Nederland die dat opgestuurd hadden) gehad. Daar lig je dan als nieuwe ouders. Een hele rare gewaarwording.
Daarna gewoon terug naar het ritme van alledag. Toch? Pff, dat viel nog niet mee. Onze wasmand zat overvol en ik had het gevoel dat het huis een grote bende was. Ik begon me bijna af te vragen of de poetsdrang die de meeste vrouwen vooraf aan de bevalling hebben, of die bij mij nu pas kwam.
Dus ik ging tussen de voedingen door als een orkaan door het huis om op te ruimen, stofzuigen en te wassen. Die avond kwamen mijn collega en zijn vrouw bij ons eten. Zij brachten het eten mee en dat was geweldig. Mijn eerste slokjes wijn sinds lange tijd waren een feit!
En gelukkig kenden ze maar al te goed de situatie waarin we zaten, dus na het eten vertrokken ze weer. Voorbeeldige kraamvisite. Maar ik was kapot. Ik was mezelf voorbij gerend. Ik wilde mijn eigen kraamhulp zijn en ik was kraamvrouw. Geen ideale combi.
In de kraamweek een nieuw ritme vinden met ons kleintje
Die nacht dacht onze baby ook aan allerlei dingen behalve aan slapen en ik heb enkele uren op de bank gezeten kijkend in twee hele donkere ogen. Staarwedstrijd met mijn eigen kleintje.
De rest van de week hebben mijn man en ik afgesproken om de tijd te nemen voor ons kleintje en geen bezoek te ontvangen in de avond. We waren het er gauw over eens dat het eigenlijk wel handig is dat er geen familie in de buurt is.
Daardoor is er geen druk van bezoek en kunnen we lekker samen uitvissen hoe we met ons nieuwe mensje een gezinnetje kunnen vormen, zonder de hulp van de kraamhulp in die eerste week. Per dag ging het beter en we hadden aan het einde van de kraamweek een ritme wat we nu nog volhouden.
Het was net kerst met zoveel kraamcadeaux
Wat onze kraamweek eigenlijk nog bijzonderder maakte was dat het voelde alsof het kerst was. Zoveel pakketjes als er voor onze voordeur opdoken! Totaal onverwacht! Zo kregen we zelfs pakketjes van oude buren uit Nederland.
Ook kregen we handgeschilderde rompertjes en een t-shirtje met de handafdruk van ons petekindje (en neefje van ons kindje) (met dank aan doormarieke.nl). We zijn goed verwend en dat voelde toch wel alsof we ineens een stukje dichterbij vrienden en familie waren.
