Was het deze keer echt zo…?
Ik kon bijna niet wachten tot het 8.00 uur was zodat ik kon gaan bellen.. Ik was zo hyper van de adrenaline. Eigenlijk wilde ik direct alles weten. Hoever was ik dit keer? Is het echt waar? De angst dat het weer mis zou gaan was er heel erg.
Bellen….
Ik belde iets na 8.00 uur direct naar de gynaecoloog. Ik vertelde dat ik een zwangerschapstest had gedaan en dat deze zwanger aangaf. Ze vertelde mij dat ik via de huisarts verder moest, omdat ik zonder hormonen zwanger was geworden. Wat een bureaucratie zeg…. Ik weet dat de gynaecoloog direct een echo zou kunnen maken. Zeker na de miskraam van pas geleden… en nu moet het weer via via… Maar dat doe ik dan maar. Het is niet anders… Ik bel snel naar de huisarts… Ik had de huisarts aan de telefoon en deed mijn verhaal. M’n huisarts vertelde dat ik direct langs mocht komen om daar een zwangerschapstest te doen. Ik kleedde mij snel aan en ging direct naar de huisarts toe.
Zenuwachtig!
Ik ging gelijk naar de huisarts. Daar aangekomen vertelde ik dat ik gebeld had. Ik gaf mijn potje af. Ze deed de test. Dat duurde erg lang voor mijn gevoel. Ze kwam naar mij toe en zei: “Gefeliciteerd! je bent duidelijk zwanger, er is zo’ n dikke streep. Hier kijk maar.”
Ik was zo blij. Eindelijk ben ik zwanger! Ik mocht de test meenemen. Hoe moet het verder nu vroeg ik? Ik moest de verloskundige bellen. Die zou een afspraak inplannen voor een echo om te zien hoe ver ik was.
Eindelijk zwanger!
Ik liep naar mijn auto. Nog helemaal in de wolken van de uitslag. Ik belde direct naar Jan. Hij nam op en ik zei direct: “ik ben echt zwanger!” Jan was blij. Ik vertelde dat ik een afspraak moest maken met de verloskundige, en hoe het was verlopen met de gynaecoloog. Daar krijgen we een echo en weten ze hoe ver ik ben. Dat was voor ons nog een raadsel? Deze dag kan niet meer stuk. Ik had het idee dat iedereen het aan me zou zien. Zo blij was ik!
