Het grote nieuws
Daar zit ik dan. Ik heb mijn baas (meer een geintje dat ik hem altijd zo noem) zojuist gevraagd of hij even tijd heeft na de wekelijkse ‘lab-meeting’ om met mij te praten. Hij zei ja en nou word ik echt zenuwachtig. Dit gesprek heb ik weken van de voren al gevoerd met mezelf, met anderen en alle mogelijke uitkomsten heb ik doorgenomen.
Wat kan er nou mis gaan? Tja. Veel. Want hoe vraag je je baas dat hij je waarschijnlijk iets langer dan de ‘geplande’ 5 jaar moet zien te financieren? En wat nou als hij, net als schrikbarend veel mensen in de academische wereld, denkt dat mijn carriere nu voorbij is?
Ik vind het moeilijk om te beginnen, maar mijn collega’s zijn allemaal weg en mijn baas kijkt mij aan. Ik begin zachtjes te huilen terwijl ik hem vertel dat ik al mijn moed bij elkaar heb moeten rapen om hier te zitten en dit te zeggen. En dan hoor ik mezelf ineens zeggen: “I am pregnant“.
Bang voor zijn reactie
Ergens durf ik niet naar zijn gezicht te kijken om zijn reactie te pijlen, maar toch doe ik het terwijl ik enorme snik probeer te onderdrukken. Hij lacht breed en zegt: “That’s great news! Dat is toch super nieuws?” Ik hoor mezelf “I guess so…” stamelen.
Dit moet er voor een buitenstaander vreemd uitzien. Ik zit daar te huilen met mijn rode tomaten-hoofd en mijn baas lacht breed en lijkt volledige opgeklaard van de moeizame vergadering die we net achter de rug hebben.
Andere zorgen
“Maar“, zegt mijn baas, “houd er in je hoofd maar vast rekening mee dat dit waarschijnlijk je promotie met wat maanden gaat vertragen. ” Hij geeft daarbij zijn typische blik. Die blik die laat zien dat hij weet dat dit iets is wat ik graag ontken. Ik ben een planner en houd me graag aan mijn plan. Ik kwam naar Amerika voor een 5 jarig promotieonderzoek en daar houd ik het graag bij.
“Ik heb er zelf ook langer over gedaan,” vervolgt mijn baas. “En ik heb niet eens een kind.” Oké, dit is een punt waar ik dus nog aan moet gaan werken. En ja, ik moet dan wel, samen met mijn baas, zoeken naar financieringsmogelijkheden om er wat langer over te kunnen doen.
Maar ja, ik blijf een internationale ‘student’ en daardoor kom ik niet in aanmerking voor de potjes geld van de grote wetenschaps financierings instanties in Amerika. Zorgen voor later!?
