Kinderwens
We zijn zo blij met Quintin en hij is zo lief, dat we stilletjes de wens hebben om een tweede kindje te krijgen. Wat is er mooier dan een zusje of broertje voor onze zoon Quintin. We zien het al helemaal voor ons hoe we als gezin met kerst samen de kalkoen op peuzelen!
Die kinderwens ebte een beetje weg toen ik rond de tijd dat Quintin één jaar oud werd het vooruitzicht had op twee heupoperaties. Zo kan ik niet zwanger worden. Even leek de droom geen werkelijkheid te kunnen worden.
Inmiddels zijn we bijna weer een jaar verder en we hebben besloten de stap toch de wagen. De ortopedisch chirurg heeft goedkeuring gegeven en inmiddels de nefroloog ook. Het blijft raar; doorgaans krijg je kinderen spontaan en zelfs als je kinderen gepland krijgt is het toch de natuur of een hogere macht die uiteindelijk bepaalt of er wel of niet een kindje komt en zo ja, wanneer. Maar wij moeten eerst aan de dokter vragen of het mag.
Ik krijg andere medicijnen voor mijn bloeddruk die veilig zijn tijdens de zwangerschap. De eerste weken was het buiten 27 graden en stond ik te tollen op mijn benen. Veel te lage bloeddruk, dan weer te hoog! Hemeltje lief! Waar ben ik aan begonnen. Even kortsluiten met papa to be Sydney en na grondig beraad toch besloten de kinderwens niet overboord te gooien door de moeizame start deze eerste twee weken…
Bezoekje aan de gynaecoloog
Daar gaan we dan. Met zijn drietjes. Quintin als onze trots mee. Voor hem hebben we in 2016 al aangeklopt bij deze gynaecoloog. Wat zou hij ervan zeggen dat we het nog eens willen wagen? Ik vind het zo spannend, mijn bloeddruk zal vast te hoog zijn!
Hij heeft metingen zoals gewicht en bloeddruk verricht, we hebben de medicijnen doorgesproken en ietsje aangepast. Hij zal overleggen nog met de andere artsen, maar… Hij ziet geen bezwaar in deze tweede zwangerschap! Zo kort samengevat kan ik het bezoekje aan de gynaecoloog samenvatten.
Sydney was minder gespannen, hij was eerder bij de nefroloog wat zenuwachtig. Ik daarentegen, heb nu het gevoel voor het ‘echie’ te gaan… Het is een onbeschrijfelijk gevoel, maar als je dan de kamer van de gynaecoloog verlaat met het bericht dat we weer ‘groen licht’ hebben gekregen, voelt het als het ware alsof je al zwanger bent! Dat is zo gek!
Nog niets aan de hand
Feitelijk is er nog helemaal niets aan de hand. De medicijnwissel is nog bezig en na een maand of 3 mag je dan stoppen met de anticonceptie. Vervolgens moet het maar gebeuren dat je zwanger raakt… Dat is voor niemand vanzelfsprekend en hoewel de eerste keer vrij vlot ging, is dit geen garantie voor de toekomst.
In alle eerlijkheid ben ik het meest bang voor de reacties uit de omgeving. Zo’n eerste kindje is al een wonder, veel mensen verwachten niet dat het kan na een niertransplantatie. Ik was daar zelf één van! De reactie op het nieuws dat we graag nog een tweede kindje willen en dat dit ook nog mogelijk is… Ik weet eigenlijk zelf niet uit te drukken hoe groot dat wonder is!
Tuurlijk ken ik mensen die na een nieuwe nier al een kindje of zelfs twee kregen. Je geluk kan niet op en zij zijn zeker een goed voorbeeld voor me! Het is zeker niet voor iedereen weggelegd, dat realiseer ik me ook. Als artsen zeggen dat het kan, wie ben ik dan nog om te twijfelen?
Dus nu.. duimen draaien, hopen, bidden,… Nog niet aankomende kerst, maar die kerst erop… wie weet een bordje extra op tafel.
