Wat hieraan vooraf ging. Het is maandagochtend. Oma past op de kinderen, zodat wij naar het ziekenhuis kunnen. We hebben ze uitgelegd dat de baby in een waterballonnetje zit en dat dit kapot is gegaan. De oudste legt al heel wijs aan de jongste uit dat we naar de babydokter gaan. In de auto grappen we dat hij me lek geprikt heeft, maar hopen ook dat dit geen gevolgen heeft.
Ik moet opgenomen worden met een hoge vliesscheur
Op de verlosafdeling worden we gesproken in een onderzoekskamer. De verloskundige vindt het niet klinken alsof mijn vliezen gebroken zijn en twijfelt eventueel aan een hoge vliesscheur. Ik moet een tijdje op een matje blijven liggen om vocht op te vangen, maar na ruim een uur ligt er niks.
Ondertussen wordt er weer een CTG gemaakt en ook een flowmeting van de navelstreng. De assistent schat het kindje op 4 pond, meldt ze optimistisch. De verloskundige komt terug en drukt een dekglaasje tegen mijn schaamlippen aan om wat vocht erop te krijgen, wat een scherpe pijn geeft. Na een half komt ze terug met de mededeling dat het toch echt vruchtwater is.
Ik moet opgenomen worden. Even later worden we opgehaald door de teamleidster van de kraamafdeling die ons naar een andere verdieping brengt. Er is een geboortegolf aan de gang, dus het is erg druk en ik kan daardoor nog niet in het nieuwe geboortehuis verblijven.
In het ziekenhuis
Als ik geïnstalleerd ben, bellen we naar huis om het nieuws te vertellen. Hij gaat ’s middags terug om te regelen dat de kinderen een paar dagen naar hun moeder kunnen.
Na het eten komen ze met zijn allen me nog even opzoeken in het ziekenhuis, waar we proberen uit te leggen wat er aan de hand is. We regelen dat hij bij me op de kamer mag slapen en we spreken af dat hij zo rond 11 uur ’s avonds terug is.
Wachten bij gebroken vliezen op het ontstaan van spontane weeën
In de tussentijd wordt me uitgelegd dat ze normaal gesproken maximaal 72 uur wachten bij gebroken vliezen op het ontstaan van spontane weeën, maar dat vanwege de GBS (Groep B Streptokokkeninfecties) ze hier maar 24 uur op willen wachten. Dat zou betekenen dat ik midden in de nacht ingeleid zou moeten worden, wat ze niet handig vinden. Het wordt dan uitgesteld tot 7 uur dinsdagochtend. Dan heb ik 30 uur gebroken vliezen.
’s Avonds om half 10 krijg ik een infuus geprikt, om 10 uur wordt er met de eerste antibioticakuur gestart. Ze rijden me alvast naar een nieuwe kamer, in het geboortehuis, voor het geval ik alsnog ’s nachts zou moeten bevallen. Ik voel wel wat weeën, maar niet anders dan de voorweeën die ik kende. Het zet niet door, dus ik probeer nog wat te slapen en me mentaal voor te bereiden op de volgende dag.
