Eindelijk is het vandaag zover: wij hebben de eerste echo!

De afgelopen weken waren voor ons echt een achtbaan. Er was vreugde over de zwangerschap en alles wat daarmee samenhangt, en tegelijkertijd voelden we ook de onzekerheid of ook echt alles goed is met de baby. Vijf jaar gelden hebben wij in de zesde week een miskraam gehad. Wij keken er daarom echt naar uit om deze zesde week gepasseerd te zijn.

Maar ook na deze zesde week voelde het nog niet zo aan dat nu alles goed komt. Ook al heb ik van begin af aan veel vertrouwen in deze zwangerschap, dat wij over een paar maanden ons nieuwe gezinslid erbij zullen hebben. Toch durfde ik me ook niet helemaal aan dit gevoel overlaten. Immers, het is al een keer mis gegaan en dat was verbonden met heel veel verdriet.

Eigenlijk willen wij de zwangerschap zo relaxed mogelijk doorstaan. Dat houdt in dat wij ons niet druk maken om meer echo’s dan er standaard worden aangeboden. Maar omdat ik volgende week naar Londen ga, wilde ik graag weten of alles goed is. Ik ben daar namelijk alleen en het lijkt me toch erg rot als ik daar een miskraam zou hebben. Zeker, een miskraam is niet uitgesloten, maar heb je een kloppend hartje gezien en weet je dat zich alles ontwikkelt volgens verwachting, dan is de kans aanzienlijk groter dat je de twaalf weken zwangerschap haalt.

Vandaag was deze vroege echo. Op internet heb ik gezocht naar een verloskundigenpraktijk en bij deze had ik een heel erg aangenaam gevoel. Dit werd bevestigd toen wij er waren. Allereerst legde de echoscopiste ons uit wat zij allemaal ging doen en wat zij verwachtte te zien. In zo’n vroeg stadium van de zwangerschap maken zij alleen maar inwendige echo’s.

Ik ben er geen fan van, maar omdat in Duitsland een bezoek bij de gynaecoloog om de 6 maanden standaard is, ben ik inwendig onderzoek al gewend. Het deed in ieder geval geen pijn. Mijn dochter wilde er niet bij zijn, omdat ze de gedachte smerig vond, toe te kijken hoe een inwendig echo bij haar moeder werd gedaan (eigenlijk logisch).

Al heel snel vond de echoscopiste het vruchtje en zagen wij het kloppende hartje. Dat vond ik best wel overweldigend. De tranen schoten binnen en ik kon niets zeggen. Dat moest mijn man maar doen. Ook hij was er niet echt beter aan toe: hij wilde een video voor onze dochter maken, maar wist niet meer hoe je dat met de camera app moest doen.

Je kon ook al armstompjes zien en volgens de meting was de foetus 12,41 mm groot, wat 7 weken en 4 dagen zwangerschapsduur betekent. Naar mijn eigen rekening was ik 7w2d, maar ik had dan ook een vroege innesteling (al na 7 dagen). Wat later bij de termijnecho wordt gemeten, houden zij dan aan voor de uitgerekende datum.

Wij zijn ontzettend opgelucht en nu sta ik me toe om me volledig op deze zwangerschap te richten. Dat betekent dat ik vandaag mijn eerste zwangerschapsbroek ga kopen. Mijn normale broeken zitten zo strak dat het al pijn begint te doen. En wij beginnen met de planning wat er allemaal in huis moet gebeuren.

Drie jaar gelden hebben wij de bovenverdieping gerenoveerd. Met een mooie slaapkamer voor ons (met een ruime inbouwkast) en een grote werkkamer met twee werkplekken en een zitgedeelte. Omdat wij ervan uitgingen dat wij met z’n drieën bleven, hebben wij dus geen extra ruimte ingepland voor een baby. Er gaat dus een hoop veranderen in dit huis… niet alleen qua indeling.