Ik geniet van deze echo en zie billetjes, voetjes, armpjes

Een vaag, golvend zwart-wit beeld. Net een televisie van vroeger die hortend en stotend op zoek is naar een zender. Al snel is er ontvangst: miniscuul en allesbehalve verfijnd maar onmiskenbaar een mensje. Laat dit kanaal maar even aan staan.

‘Kijk daar is ’t kleintje!’ De verloskundige draait behendig met haar transducer over mijn buik. Voor haar is het de zoveelste echo. De daarmee gepaard gaande rationaliteit vormt een schril contrast met de verwondering die zich van mij meester maakt. Om over mijn man die met open mond naar de monitor staart maar te zwijgen.

Billetjes, voetjes, armpjes: alles komt voorbij. Net als het hartje dat als een razende tekeer gaat. Wat een wonder. Van het scherm kijk ik naar mijn buik en weer terug. Twee minuten geleden was het nog zo onwerkelijk en onzichtbaar en nu is het opeens daar. Onze eerste, eigen productie.

Het ‘eerst-zien-dan-geloven-gevoel’ glijdt moeiteloos van mij af. Daarvoor in de plaats komt een ongekende emotie. Een verbintenis en onvoorwaardelijkheid: daarbinnen zit een uniek mini-mens. Het beeld, het gevoel en het moment, ik beleef het stuk voor stuk met uitzonderlijke aandacht. Dit is pas mindful naar een scherm kijken.

’En het is er één, ook niet onbelangrijk om te weten lijkt me zo,’ vervolgt de verloskundige. De kans op een tweeling is niet zo groot. De percentages variëren tussen de één en drie procent. Binnen onze families is er geen enkele aanleiding om aan een meerling te denken. Toch kan ik enige opluchting niet onderdrukken. Het plaatje van de drie-eenheid blijft in tact.

Na een kwartier ligt er een doek op mijn buik om de gel weg te vegen. Op haar manier zorgt de verloskundige ervoor dat ik in het hier en nu blijf. We maken nog snel een afspraak voor de combinatietest. Een rationele afweging, gevoelsmatig weet ik de uitkomst al. Met een licht korrelige afbeelding in een vrolijk blauw envelopje loop ik met twinkelende ogen de deur uit. Welkom in ons leven kleintje!