De crematie van Kane

We krijgen de dag van de crematie te horen: zaterdagochtend om half 9. We besluiten die dag om wat vroeger op te staan en even ons momentje te pakken. Het is nog donker en er staat één heldere ster aan de hemel. Hij is bij ons. De zon komt langzaam op en de lucht kleurt iets meer roze dan blauw. Een mooiere zonsopgang hebben we nog nooit gezien.

We zetten het nummer van Kane op, ‘Dreamer’. De tekst komt keihard binnen, maar wat is dit super mooi. Daarna het nummer van Daniël Kist: ‘Adem’. Daarin voelen wij de laatste periode die we hebben mee gemaakt. We zijn lekker tegen elkaar aan gekropen en huilen en knuffelen op dit prachtige moment. Er komen nog zware tijden, maar wat zijn wij ontzettend sterk samen gebleven en nog steeds.

Onze zoon hebben wij de naam Kane gegeven, wat strijder betekent. Zijn tweede naam Sasha betekent beschermer van de mensheid. Deze namen passen zo bij dit kleine mooie mannetje.

Het is half 9, langzaam breekt de zon door en de sterren verdwijnen aan de hemel. En toch komt er één ster terug, we weten het zeker, dit is Kane.

Na 5 minuten neemt hij afscheid. Dankjewel kleine man, jij liet mij voor het eerst mama voelen en dat is iets wat ik altijd bij mij draag. We zien je ooit aan de overkant en zullen je nooit vergeten. Zorg goed voor je zusjes. We houden van je!

Ondertussen genieten we volop van onze meiden, wat een rijkdom! We wisten natuurlijk dat ze in de couveuse zouden komen te liggen en omdat we dat al zo lang van te voren wisten, is het iets makkelijker. Babygirl één heet Saemmy en weegt 1600 gram en babygirl twee heet Cryssie en weegt 1240 gram. Dat verschil is goed te zien. Daardoor kunnen we ze ook iets beter uit elkaar houden.

Saemmy is precies mijn man en Cryssie precies mij. We hebben allebei onze eigen mini-me op de wereld gezet. Elke dag gaan we heerlijk kangeroën zoals dat wordt genoemd, lekker huid op huid contact met de kleine guppies. Je merkt dat niet alleen wij hier van genieten, zij ook. Het schijnt goed te zijn voor de hechting en het contact met je kind.

Zelfs zo goed, dat we zelfs al een keer zijn gevraagd om eerder te komen kangeroën, omdat een van de meiden zo overstuur was. Ze lag nog geen twee minuten bij mijn man en ze was stil, terwijl de verpleegkundige al 1.5 uur bezig was. Elke dag kangeroën we zo rond de twee uur in de ochtend en twee uur in de avond en tussendoor gaan we nog even koekeloeren.

Dit willen we doen zolang het kan, zeker nu we nog in het ziekenhuis slapen. Als mijn man weer gaat werken, dan alleen in de avond, maar zeker elke dag en in het weekend extra lang natuurlijk!

De tijd gaat snel! We zijn alweer bijna een week verder en de meiden doen het super!
Cryssie presteert het zelfs met haar nog geen 33 weken een fles te drinken! Dit is volgens de verpleegkundige op de afdeling heel knap, omdat ze vaak nog geen zuigreflex hebben op die leeftijd.

Als klap op de vuurpijl doet Saemmy de dag erna het zelfde, Proud Mama! Met de meiden komt het wel goed! Op naar een mooie toekomst met ons prachtige gezin en onze stralende ster aan de hemel!