De baby even niet voelen bewegen

Ik mag dan bioloog zijn en door mijn dokter als ‘prettig rationeel’ worden bestempeld als het om de baby en de zwangerschap gaat, maar ik merk dat deze rationaliteit minder en minder wordt naarmate de zwangerschap vordert. Ik verander langzaam in die overgevoelige en super ongeruste moeder-kloek die ik dacht nooit te zullen zijn.

Zo voelde ik de baby al vrij vroeg in de zwangerschap. Zo rond de 14e week leek het soms alsof er iets in mijn buik zweefde. Het gevoel is het best te omschrijven als een goudvis die langs de komrand af zwemt. Toen ik het gevoel aan de dokter omschreef bevestigde ze dat het de baby was.

Van de redactie: Met hoeveel weken kan je je baby voelen bewegen in je buik?

Even later bevestigde de echo hetzelfde aangezien ik precies kon aangeven wanneer de baby koppeltje duikelde zonder naar het scherm te kijken. Ik was erg blij dat ik de baby zo snel voelde, maar ik werd er ook erg snel onzeker van. Normaal bewoog de baby veel, maar soms was het uren stil in mijn buik. Ik weet dat ook aan het feit dat ik de baby natuurlijk alleen voelde als stil zat.

Toen ik rond mijn verjaardag (en een paar belangrijke deadlines) zat voelde ik de baby een paar dagen achter elkaar heel veel bewegen en begon ik ook schopjes te voelen. Ik vond het wel grappig om te ervaren dat je baby beweegt wanneer het maar wil. Ook als ik in een belangrijke bespreking was of als ik uitleg kreeg van een collega. Maakte me aan het lachen van binnen.

Echter, diezelfde week werd het angstig stil in mijn buik. Geen draai, geen schop, helemaal niks. En ik werd echt bang. Wat als dit het einde was? Ik zag het vrij zwart in, aangezien de baby normaal de tent afbrak van binnen. Ik sprak met mezelf af dat ik gewoon 12 uur zou wachten. Dat haalde weinig uit. Ik was nog gestresster en ik voelde nog steeds geen beweging.

Google adviseerde me om een afspraak te maken met de verloskundige. Tja. Die hebben we niet. De dokter kost me een godsvermogen. Hmmm. Ik vertelde mijn dilemma aan een vriendin van me. Ze vroeg me of ze gelijk even moest langskomen met de ambulance om mij aan de hartslagmeter te leggen, die zou de baby namelijk ook oppikken.

Nee, ze maakte geen geintje. Ze is fulltime PhD student en werkt parttime als ambulance broeder. Ook zoiets wat alleen hier kan. Studenten die na een zomer training volleerd ambulance broeder zijn. Laat ik er ook bij zeggen dat die banen op vrijwilligersbasis gaan. Geen salaris zoals als in Nederland.

Als ik met haar spreek over de zaken die ze ziet tijdens haar werk, dan is dat best heftig. Auto ongelukken, hartaanvallen, en drugs overdoses. Alles. Ik moet er niet aan denken dat ik dat naast mijn PhD moet doen.

Maar goed. Ik vond haar aanbod een beetje rigoreus en stelde voor dat ik naar de ambulance basis zou komen als de baby binnen 12 uur nog niet zou bewegen. Het stelde me enorm gerust dat ik gewoon even de luxe zou hebben om het hartje te horen zonder naar de dokter te moeten gaan (grappig genoeg zit die maar een deur verder dan waar de ambulances staan).

Gelukkig begon om drie uur in de nacht de ‘dance party’ binnen weer en hield de baby mij de rest van de nacht wakker. Daar was ik ontzettend blij mee. Ik had die hele dag bijna niet gefunctioneerd op het werk, omdat ik me er zo’n zorgen om maakte.

Toen ik het mijn vriendin vertelde was ze blij voor me, maar zei ze ook dat die zorgen waarschijnlijk nooit meer weg gaan en ze alleen maar erger worden. Ik reageerde dat ik daarom zo blij was met een vriendin die ambulance broeder is. Hopelijk heb ik het niet nodig, maar het idee stelt me al gerust.

Met kerst kreeg ik van deze zelfde vriendin een heel speciaal cadeau. Ik kreeg een additionele zorgverzekering. Je zou zeggen ‘wat een stom cadeau’, maar dit is een verzekering waarmee plotselinge evacuaties naar een ander ziekenhuis worden vergoed. Het is namelijk zo (en zij weet dat door haar werk) dat het ziekenhuis in dit stadje vrij weinig kan betekenen voor te vroeg geboren kindjes of ernstige complicaties tijdens de bevalling.

In deze gevallen zetten ze je, zonder te vragen, op een helicopter naar het dichtsbijzijnde grote ziekenhuis (ongeveer 1,5 uur rijden met de auto). De kosten hiervoor lopen van $20000 – $50000. Wie kan dat nou betalen? Dus daarom gaf ze mij als kerstgeschenk de verzekering die dit dekt.

Ook als mijn kaboutertje straks geboren is, komen we een jaar lang ‘gratis’ in aanmerking voor deze ‘noodhulp’. Gaf mij weer rust en vond het heel bijzonder om als kerstcadeau te krijgen!