Vooralsnog geen weeënactiviteit
Zondagochtend, het is 10 uur als de deurbel gaat. De verloskundige staat op de stoep. “Hoe gaat het met je?” vraagt ze. Ik had op dat moment nog nergens last van. Ja, ik had te weinig geslapen, nieuwsgierig was ik. Nieuwsgierig, maar ook bang. Wat gaat er nog allemaal komen?
Die middag was er nog steeds niets aan de hand. Ik kreeg weer een bezoek van de verloskundige, dit keer een andere. Ze raadde me aan vanavond naar het ziekenhuis te gaan voor een CTG. Met dit nieuws belden we mijn broer, er moest immers iemand bij de hond blijven.
Hoopvol pakten we de vluchttas en de maxi cosi in. Helemaal voorbereid gingen we op pad. Eenmaal in het ziekenhuis bevestigde de CTG wat ik allang wist en voelde: vooralsnog geen weeënactiviteit. De arts in het ziekenhuis gaf aan dat we morgenvroeg om 7 uur terug moesten komen, dan zou ik ingeleid worden. Daarna zou ik sowieso 24 uur in het ziekenhuis moeten blijven i.v.m. langdurig gebroken vliezen. Als ik iets niet wilde, was het dat!
Dan maar weer naar huis. Eenmaal thuis schopte ik overal tegen aan. Ik wílde helemaal niet ingeleid worden en al helemáál niet 24 uur blijven. Achteraf verbleef ik langer in het ziekenhuis dan dat, als ik dát van te voren had geweten..
