Geboortefotografie kan vlot gaan, maar de bevalling kan ook lang duren

In mijn vorige blog vertelde ik nog hoe ontzettend vlot de eerste bevalling was gegaan, waarbij ik als geboortefotograaf aanwezig mocht zijn. Binnen 4 uur was ik alweer thuis! Zo vlot als toen heb ik het daarna niet meer meegemaakt, hoor. En het contrast met een andere bevalling had niet groter kunnen zijn … daar ben ik 24 uur zoet mee geweest!

Ik was ingehuurd door een ontzettend lief stel dat hun eerste kindje verwachtte. Het was de bedoeling dat de bevalling zou plaatsvinden in het ziekenhuis, in Amsterdam. Het verliep allemaal nét even anders.

Ik werd al vroeg in de ochtend gebeld dat de weeën waren gestart. Dat is voor mij altijd het teken om opvang te regelen voor mijn kinderen, zodat ik snel zou kunnen vertrekken als ik het volgende telefoontje zou krijgen. Ouders bellen mij namelijk opnieuw, zodra de ontsluiting tot 4 cm is gevorderd, en dan kom ik hun kant op. Maar nu kwam dat volgende telefoontje maar niet …

Uiteindelijk, nadat ik de hele dag gewacht had, heb ik het avondeten samen met mijn kinderen bij opa en oma kunnen nuttigen om ze daarna weer mee te nemen en zelf thuis in bed te leggen. Mijn man was inmiddels thuis, dus de oppas werd verder afgezegd. Omstreeks half negen in de avond kwam dan tóch het verlossende telefoontje: ik kon komen. Ze vertrokken richting het ziekenhuis.

Ik was er nog sneller dan de aanstaande ouders. Ik had me bij de receptie van de verlosafdeling al aangemeld, toen ik wederom werd gebeld. “Heel Amsterdam zit vol, alle kraamkamers zijn bezet! We zitten nu in de auto en zijn noodgedwongen uitgeweken naar ’t Gooi!” Ik rende snel terug naar mijn auto om met een sneltreinvaart verder te rijden, richting Blaricum.

Ik had verwacht dat bij aankomst, de geboorte waarschijnlijk niet lang meer op zich zou laten wachten. Maar daarin had ik mij vergist, het zette niet verder door en de ontsluiting was blijven steken op 4 centimeter. En daar bleef het ook bij. De hele nacht werd doorgehaald en het kindje werd pas de volgende ochtend rond half zes geboren.

Na het fotograferen van de eerste onderzoekjes en de (ontzettend leuke!) kennismaking tussen de vele aanwezige familieleden met het jongste familielid, kwam ik pas de volgende ochtend om half negen weer thuis. Ja, zo kan het ook gaan natuurlijk. En erg vind ik dat niet, hoor. Juist als je soms lang moet wachten, heb je ontzettend leuk contact met elkaar. En je bed voelt nog eens extra fijn aan ook!