36 weken zwanger en bevalling begint
Na de weeënremmers in week 34 heb je nog 2 weken lang gewacht, maar toen vond je het toch echt wel genoeg. Je was er klaar voor en niets hield je meer tegen om te komen!
Op 17 april 2019 braken om 01.00 uur ’s nachts de vliezen. (Tenminste ik was er niet 100% zeker van, maar dat waren wel mijn vermoedens op dat moment.) Die dag was ik precies 36 weken zwanger en we hadden net de kinderkamer af, alle spullen gewassen en de dag ervoor de 36 weken echo gehad en het gesprek over een thuisbevalling. Het enige wat ik nog niet had klaargezet was een vluchttas voor nood. Dat wilde ik die dag gaan doen.
Heel voorzichtig zei ik tegen Jurgen dat hij niet moest schrikken, maar dat ik dacht dat mijn vliezen waren gebroken en dat het misschien handig was om samen wat spullen te pakken voor het geval dat. Ik had op dat moment nog even geen weeën en meteen zijn we wat spullen gaan verzamelen.
De kleine komt eraan, ik ga bevallen!
Tijdens het pakken van de spullen kreeg ik wel weer een zeurderig gevoel in mijn onderrug, maar echt weeën waren het nóg niet. Nou een kwartier later was het wel anders, want de weeën kwamen ineens om de 3 minuten! De verloskundige gebeld en die kwam er meteen aan. Na 15 minuten was ze er en ging ze kijken hoe en wat. Ik had al 2 cm ontsluiting en het was meteen gaan met die banaan naar het ziekenhuis!
Ondertussen onze ouders al wel laten weten dat het ging gebeuren en dat die kleine eraan kwam! Ze vonden het erg leuk, spannend en onverwachts en waren ook heel nieuwsgierig. Ze wensten ons succes en probeerden nog even verder te slapen (voor zover dat nog ging lukken haha).
De geboortefotograaf hadden we al gebeld en die ging zich ook klaarmaken en kwam ook naar het ziekenhuis (Isala Zwolle). Ik had weer rugweeën, maar ik kon ze echt goed opvangen deze keer en wist precies hoe en wat. De oefeningen van yoga had ik nog goed doorgenomen en was erop voorbereid.
De weeën waren erg heftig en het ging snel…
Ik keerde in mezelf tijdens een wee, ademde heel rustig in en uit tot het weg was en dan deed ik pas mijn ogen ook weer open. In het ziekenhuis aangekomen (02.45 uur) had ik dezelfde verloskundige weer als 2 weken geleden, zeg daar zijn we weer haha! Het was nu afwachten hoe snel het zou gaan en zo waren we ons allemaal aan het voorbereiden op de komst van de kleine.
Al snel werden de weeën erg heftig, de douche hielp niet en het masseren van mijn onderrug ook niet. De bal ook geprobeerd en ook dat was niet echt een optie. Ik wilde gewoon in bed liggen en toen ging de verloskundige weer kijken. Ik had al 5 à 6 cm ontsluiting, dus dat ging de goede kant op! Rond 04.45 uur werden de weeën zo heftig dat ik het niet meer hield en ik kon ze niet meer weg puffen/ademen. We bespraken de opties van pijnbestrijding en kozen voor de morfinepomp.
Ze waren hiervoor alles in orde aan het maken toen ik weeën kreeg die zo heftig waren, er was een enorme druk van onder en ik had het gevoel dat ik echt naar de wc moest! Ik raakte in paniek en ze moesten terugkomen, want ik had hulp nodig! Ze kwamen al snel de kamer binnen en wilden voordat ze de morfinepomp gingen aansluiten toch eens kijken hoe ver ik was, want het leek wel hard te gaan zo. Nou niks morfinepomp dus, ik had volledige ontsluiting! In nog geen half uur was ik van 5 cm naar volledige ontsluiting gegaan! Huh, wat? Nu al?!?!
Het is een JONGEN, een perfect volmaakt kereltje!
Het ging mij allemaal even te snel en ik kon het even niet meer behappen. Bij de eerste perswee raakte ik een beetje in paniek en kwamen er heel wat tranen omhoog. Ik vond het eng, het ging snel en wist niet of ik het wel kon. De pijn overviel mij en ik dacht dat alles kapot ging voor mijn gevoel. Na aanmoediging van mijn man en de verloskundige zette ik alles op alles tijdens het persen.
Heel goed voelde ik hoe ik daar naar beneden moest persen en het ging dan ook heel vlot. Na 18 minuten persen was de kleine dan daar en kon ik het ook zelf opvangen en op mijn borst leggen. Tijdens het opvangen zag ik het ineens, mijn oog viel erop en daar was dan de enorme verrassing, het is een JONGEN! Meteen tranen van geluk, het is gelukt, hij is bij ons en het is goed gegaan. Ik kon het even niet geloven dat het mij was gelukt. Oh, en wat was hij perfect volmaakt, ons kereltje! Om 05.33 uur in het Isala ziekenhuis is Naud Daniel geboren en zijn gewicht was 2579 gram!
Nu gaat het familieleven echt beginnen
Die dag was het nog even heel onwerkelijk. Alles moest een plekje krijgen en ik was ook echt goed moe. We hebben gewoon een zoon, na 36 weken is hij te vroeg geboren, maar alles leek voor zover heel goed! Hij heeft eerst lekker een uur bij mij op de borst gelegen en wilde ook meteen al aan de borst. Ik wil graag borstvoeding geven, dus dat was een mooi begin! We zijn nu gewoon echt een gezinnetje en nu gaat het echt beginnen!
We hebben de opa’s en oma’s, oom en tantes gebeld en het blijde nieuws verteld. Onze ouders wisten al dat het was begonnen, maar toch zo snel hadden ze het niet verwacht. De oom en tantes hadden het niet zien aankomen en waren dan ook even beduusd, ontzettend verrast en hartstikke blij. Ook vrienden en de rest van de familie het laten weten en vele mooie en lieve reacties ontvangen. Onze Naud, ons wondertje, onze trots! Wat zijn we blij en gelukkig met hem!
