Zonder gecheckt autostoeltje geen baby mee naar huis

“Oja“, zegt mijn dokter net voor de kamer uit willen lopen, “vergeet niet om het ziekenhuis alvast te bellen om een pre-registratie afspraak te maken.” Blijkbaar kijken wij haar beiden een beetje schaap-achtig aan, dus ze legt het even uit.

“Het is een afspraak bij het ziekenhuis, om alvast de hele papierwinkel door te lopen zodat je na de bevalling alleen hoeft te checken en te tekenen. Dat maakt het hele proces van het ziekenhuis verlaten een beetje sneller.“

Ten eerste moet ik zeggen dat je hier geen optie hebt om thuis te bevallen. Je moet in het ziekenhuis bevallen. Ik vind het wel handig, met mijn medische aantekening heb ik waarschijnlijk extra assistentie en/of pijnmedicatie nodig. Maar goed, al had ik thuis willen bevallen, was dat nog niet mogelijk geweest.

Ik vergeet die week te bellen, maar maandag kom het weer naar boven en bel ik direct. Ze vragen me hoe ver ik in de zwangerschap ben en als ik zeg “37 weken“, reageert de assistente dat ze diezelfde week nog een afspraak willen plannen met me. Ik vind het prima. Productiviteit op het werk is toch aardig verminderd, dus ik kan wel wat ‘legale afleiding’ gebruiken. Ze vraagt me om het autozitje mee te nemen.

“Wat?“, vraag ik: “Het autozitje? Waarom?” “Dan kunnen wij het controleren en kan de man van de technische afdeling het zitje in uw auto installeren.” Ik maak haar heel duidelijk dat het volledig onnodig is om die handelingen uit te voeren en dat ik niet van plan ben om dat mega grote autozitje (ik heb een Maxi-Cosi meegroei stoeltje gekocht) al weken van te voren in de auto te hebben zitten. Het is te handig om de bank plat te kunnen klappen als er fietsen in moeten.

Autozitjes hebben hier een ‘houdbaar tot’ datum. Je mag een zitje maar tot vijf jaar na de productiedatum gebruiken. Als je een ongeluk krijgt en je zitje blijkt over de datum, hoeft een verzekering geen enkele cent aan zorgkosten van je kind te betalen die het misschien krijgt naar aanleiding van het ongeluk.

Dit wist ik al en heb mijn zitje daarop gekocht. Als je op internet gaat lezen blijkt dat veel mensen het verkooptrucs vinden, want ja, de onderdelen van een autozitje vergaan nou eenmaal niet zo snel.

De dag van de pre-registratie afspraak lopen we over de parkeerplaats van het ziekenhuis en toevallig zien we een goede vriendin van ons op de fiets voorbij komen. We zwaaien en ik roep haar naam. Ze kijkt om en ze krijgt een veel betekende blik op haar gezicht.

Zodra ik in het ziekenhuis ben stuur ik haar toch maar een appje dat ik er morgen gewoon ben voor onze lunch afspraak en dat dit alleen een pre-registratie afspraak is. Geen zorgen. Nog geen baby.

We vullen heel wat papierwerk in. Ik moet zelfs een formulier tekenen dat de doktoren me moeten proberen te redden (in de vorm van reanimatie) als de situatie kritiek wordt. Hallo! Ik ben nog onder de dertig! Dit is toch een typisch formulier voor bejaarden? Ook de geboorteakte komt al voorbij. Hier vraag je deze per post aan en moet je ‘m zelf invullen (Niks aangeven bij de gemeente).

De assistente vraagt ons of we al een naam hebben. Het antwoord is “ja“, maar toch vinden we het ergens ongeluk brengen als we de naam al invullen. We tekenen ook voor vaccinaties en voor de mogelijkheid dat ik mijn eigen pijnmedicatie kan toedienen in de uren na de bevalling en vooral voor het feit dat ik daar verantwoordelijk mee om kan gaan.

Daarna krijgen we een rondleiding door de faciliteit. Ook worden we weer even herinnerd aan het autozitje. Nee, die hebben we niet bij. De mevrouw kijkt zorgelijk en meldt ons dat we onze baby niet mee mogen nemen na de geboorte, als het kinderzitje niet is gecontroleerd en door een van hen is bevestigd in de auto. Ik sta perplex.

Blijkbaar zijn er mensen geweest die na een auto-incident het ziekenhuis voor de rechter hebben gesleept en daarin successvol waren. Sindsdien is deze ‘car seat check’ een verplichting en ook wij gaan hier niet onderuit komen, dus moeten we ons zitje alsnog laten controleren voordat we onze baby mogen meenemen.

Als we terug naar de auto lopen zeg ik “ik ben er nu wel klaar voor.” “Ik ook“, reageert mijn man. Dan kijken we allebei op waar we een prachtige blauwe super maan zien staan. Zou het helpen?

Uit onderzoek van de Task Force Kinderveiligheid blijkt dat 73% van de ouders hun kinderen (0-4 jaar) niet veilig vervoert in de auto. Nagenoeg alle ouders hebben autostoeltjes aangeschaft en zijn er zelf van overtuigd dat hun kind veilig in de auto zit.