Alleen maar overgeven blog Chantal

Jan en ik waren heel erg blij. Na zo’n lange tijd zat er toch echt een kindje in mijn buik. Ik was zo trots. Het was vlak voor kerst, dan hadden wij heerlijk twee weken vrij. We hadden besproken het met twaalf weken aan de ouders te vertellen. Maar dat was dan een week na kerst. Ik wist niet hoelang ik het voor mij kon houden. Ik wilde het liefste het tegen iedereen vertellen. Na onze miskraam wist ik, dat ik voorzichtig wilde zijn, met ons nieuws te gaan vertellen.

Die week was ik zo beroerd, naar het werk gaan lukte mij niet meer. Ik was alleen maar aan het overgeven. Het leek wel elke dag erger te worden. Met de hormonen en operatie was ik best vaak afwezig, ik vond dit dan ook erg vervelend, ik kon niet anders. Ik hoopte dat het minder zou worden maar van alles werd ik misselijk, het eten, luchtjes, tandpasta, zelfs Jan moest uit mijn buurt blijven. Ik hield ook niks binnen zo misselijk was ik.

De week erna werd het niet veel beter. Van echt alles werd ik misselijk. Eten lukte me niet, ik probeerde van alles; gele vla, kaakjes, beschuit, niks hielp. Ik nam cola en dat kon ik met hele kleine slokjes drinken. Ik vond dit zo erg. Ik had mij voor de zwangerschap voorgenomen heel gezond te eten voor de baby, maar niks, dat was niet de bedoeling. Cola dronk ik nooit. Daar vond ik veel te veel suiker in zitten en koolzuur vond ik niks, maar nu was dat het enige wat binnen bleef. Ik voelde mij steeds zwakker worden. Ik werd hier erg verdrietig van.

Deze week moest ik weer naar de verloskundige. Ik kreeg daar de uitslagen. Ik ging op de weegschaal staan, omdat ik zoveel overgaf en ik schrok want in een week tijd was ik 6 kilo afgevallen. Dit kon toch niet goed zijn? Mijn kindje moet toch groeien? Misselijk hoorde erbij zeiden ze, maar iedereen die ik zwanger zag kwam toch echt alleen maar aan? Een drama vond ik het. Ik moest naar de verloskundige, maar ik was zo beroerd.