3 maanden zwanger alweer en een verslaving erbij

Mijn vierde blog alweer… 3 maanden zwanger. Ongelofelijk hoe snel de tijd gaat. In mijn vorige blog schreef ik over de provisorische echo bij de huisarts en hoe zeer ik hoopte dat onze tweede echo een stuk professioneler zou zijn. In de blog daarvoor had ik het over onder andere zwangerschapskwaaltjes en dat het tot dusver heel erg meeviel. In deze blog het vervolg.

Nog steeds mag ik niet klagen over de kwaaltjes. Als ik op verschillende fora lees waar mede-zwangeren allemaal last van hebben, heb ik ontzettend medelijden. Mijn misselijkheid is dan wel iets toegenomen. Maar met name in de loop van de dag en dan bij voorkeur bij de bereiding van ons avondeten. Niet heel handig, maar ik ben gelukkig zo een bofkont wiens man een echte keukenprins is.

Heel enthousiast beginnen we bij thuiskomst samen te koken aan ons avondmaal, maar al vrij snel moet ik de laatste tijd afhaken. Mijn lief komt uit Suriname dus wij koken met veel kruiden en knoflook. Hoewel de hoeveelheden daarvan sinds de ontdekking van mijn zwangerschap drastisch zijn verminderd, wordt de geur er niet minder op natuurlijk. En dat trek ik gewoon even niet.

Gelukkig begrijpt hij dat en kokkerelt hij er dan verder vrolijk in zijn eentje op los en zonder ik me even af naar mijn hangmat in de frisse lucht. Hoewel de gerechten die bij ons op tafel komen overheerlijk zijn, is mijn eetlust de laatste tijd ook niet echt optimaal te noemen. Laat ik dat dan ook maar categoriseren onder kwaaltjes.

Om het nog maar even bij eten te houden: Ik krijg vaak de vraag of ik nu bepaalde dingen niet lust of juist aan bepaalde etenswaren ‘verslaafd’ ben. Van beide niet echt eigenlijk… denk ik. Ik was verslingerd aan kaas, maar dat is een stuk minder. Dat viel me eigenlijk pas op toen vriendlief er een opmerking over maakte: “Huh… geen kaas op je brood!? En geen kaasblokjes in de boodschappentas?”. In plaats daarvan zijn de M&M’s pinda en Ritter Sport Dark Chocolat met hele hazelnoot echter niet aan te slepen… Ha! Dus toch een verslaving… Guilty!

Vrijdag hadden we een afspraak in de kraamkliniek. Dat leek even in het water te gaan vallen doordat ik de nacht ervoor een hele vervelende ooginfectie ontwikkelde en met geen mogelijkheid kon autorijden (helaas heeft vriendlief zijn rijbewijs nog niet). Gelukkig hebben we hele lieve vrienden die ons uit de brand hielpen zodat onze afspraak gewoon door kon gaan.

Wij dachten dus een afspraak/intakegesprek te hebben met de verloskundige maar dat was blijkbaar niet goed gecommuniceerd. Wel kregen we onze termijnecho; en weer was ik enorm zenuwachtig. Helemaal nergens voor nodig, bleek al snel. Onze ukkie lag vrolijk te bouncen en met de armpjes te zwaaien: het hartje sloeg 162 slagen per minuut. Qua grootte voldoet het exact aan de 11 weken die ik op dat moment ben. Alles ziet er keurig: wij zijn dolgelukkig en stapelverliefd .

Met ons hoofd in de wolken en MET afspraak voor de verloskundige lopen we weer de warmte in. Pas dan merk ik weer op dat ik een ooginfectie heb; jakkes wat doet het zeer. Maar niets kan deze dag meer verpesten, ook niet het feit dat ik de rest van de dag met vreselijke pijn op bed lig. Ukkie doet het perfect en daar draait het allemaal om!