Al sinds ik mij kan herinneren heb ik een groot verlangen om mama te zijn. Het zorgen, vertroetelen en bemoederen heeft er dan ook al sinds kleins af aan in gezeten.
Toen ik 18 jaar was ontmoette ik de man van mijn leven. Letterlijk liefde op het eerste gezicht. De wereld stond op een positieve manier ondersteboven, een ongelofelijk gevoel.
Het noodlot
Jammer genoeg hebben we niet zo heel lang van dit euforisch gevoel kunnen genieten. We waren pas we een goed jaar samen toen het lot toesloeg. Mijn man kreeg de diagnose lymfeklierkanker Non Hodgkin, uitgezaaid op de botten. Onze wereld viel toen letterlijk uit elkaar.
We hadden elkaar nog maar net gevonden, we waren zo gelukkig. We zagen al heel onze toekomst samen en op dat ene moment ben je niet eens meer zeker of er nog wel een toekomst is. Maar, zoals het hoort, zijn we met volle moed samen aan de zware, oneerlijke strijd begonnen. En met een mooie afloop. Mijn man is nu sinds tien jaar behandeling vrij! Hij moet enkel 1 keer per jaar op controle.
We moesten drie jaar wachten van de specialist om aan kindjes te beginnen om wat garantie te kunnen hebben dat papa er zou zijn om zijn kinderen op te voeden. Dus vier jaar na de vaststelling van zijn ziekte beginnen we met volle moed aan het ICSI parkoers.
Kiezen voor ICSI
Door mijn man zijn behandelingen, was kinderen krijgen op de natuurlijke manier zo goed als onmogelijk. Het kon tien jaar duren en dan waren we misschien nog niet zwanger. Dus werd er voor ICSI gekozen.
Ik herinner me nog dat mijn man zich schuldig voelde dat ik nu al deze behandelingen moest ondergaan. Alsof hij er iets aan kon doen dat hij ziek was geworden. Maar gelukkig zijn we sterker geworden door dit hele gebeuren en heb ik dit rap uit zijn hoofd kunnen zetten, ‘of toch zoveel mogelijk’.
ICSI onderzoeken
De eerste afspraken en onderzoeken waren gemaakt en ondergaan. Bij mij is alles in orde dus ze voorspellen niet al teveel problemen om zwanger te geraken. De voorschriften worden voorgeschreven en ons nieuwe avontuur kon beginnen.
De eerste spuitjes, ik weet nog goed hoe spannend dit was. De honderden vragen die door je hoofd spoken, de onzekerheid of het wel zal lukken.
De eerste ICSI poging
Maar mijn lichaam reageert zoals voorspeld zeer goed, te goed zelfs, op de behandeling. De eerste ICSI had ik de minimum dosis 40 rijpe follikels. Ik had wel een helse pick up en een zware over stimulatie als gevolg hiervan… Poging 1 was ik dan ook niet zwanger. Maar we hadden de luxe dat ik 7 embryo’s en 1 blasto in de diepvries had zitten.
Geef de moed niet op
Ik hoop dat ik mensen bereik die misschien ook alle moed al opgaven… Dat mensen kunnen lezen dat het inderdaad niet altijd van een leien dakje loopt, maar dat er aan het einde van de tunnel toch steeds een lichtje schijnt. Bij de één duurt het gewoon langer dan bij de ander om er te geraken….
Plaats een reactie