Wat een rotbevalling

De weeënstorm werd steeds erger en ik verplaatste mij ondertussen van de woonkamer en mijn bal, naar het bed. Daar kon ik liggen en kon ik mijn weeën tellen met de op mijn telefoon geïnstalleerde app.

De weeën werden heel erg pijnlijk en weer belde ik de verloskundige in de hoop dat zij mij vertelde dat mijn ontsluiting de goede kant op ging. Ik had wel een bevallingsplan opgesteld. Ik wilde alles zo natuurlijk mogelijk, maar wel bevallen in het ziekenhuis. Vooral omdat ik mijn moeder en schoonmoeder er niet bij wilde hebben en we daarna een week in het geboortehotel zouden verblijven. Daar zouden we een week de tijd hebben om met zijn drieën te genieten. Echter schoot het niet op. Ze liet nog even op zich wachten en wilde eigenlijk helemaal niet komen. Nog slechter nieuws misschien wel, was dat ik nog maar één centimeter ontsluiting had.

Rond twee uur ’s middags was ik al bijna twaalf uur verder en de weeënstorm was weer in kracht toegenomen. Voordat mijn vliezen braken, had ik maar twee uur geslapen. Door de vermoeidheid voelde het alsof de weeën bleven komen voor maar liefst twintig minuten achter elkaar en de tijd tussen de weeën kon ik niet meer goed timen. De verloskundige kwam nog een keer controleren en ik zat pas op drie centimeter. Ze zag dat ik het niet meer trok en belde mijn ziekenhuis of ik er terecht kon voor de ruggenprik.

In het ziekenhuis moest ik wachten bij de spoedeisende hulp en moest mijn vriend de auto parkeren. Daarnaast reed hij mij in de rolstoel naar het kraamcentrum. Ik werd in kamer 1 geplaatst en bleek de laatste vrije kamer te hebben. Door een miscommunicatie tussen de verloskundige en het ziekenhuis kreeg ik de ruggenprik pas 1,5 uur later.

Eindelijk had ik de ruggenprik en was mijn verloskundige ter plaatse gekomen. Zij meldde mij doodleuk dat ze een melding bij instanties hadden gedaan, omdat ze het huis niet hygiënisch geschikt vond voor de baby. Dit omdat wij een kat en twee honden hebben. Ik werd zo kwaad, dat de scheldwoorden haar richting op vlogen. Ze vroeg of ze moest blijven en ik heb haar nogal vriendelijk verzocht wel per direct de kamer te verlaten.

Gelukkig kende ik de gynaecoloog die mij als eerste zag en dit zorgde dat ik me gelijk fijn voelde. Daarentegen was mijn hartslag en bloeddruk erg hoog, omdat ik nog steeds furieus was. Dit was al de tweede melding die die kant op ging. Achteraf bleek dat dit allemaal kwam door mijn leeftijd (ik was tijdens de bevalling 18 jaar) en ze dan extra maatregelen nemen. Dat maakt mij vandaag de dag nog steeds erg boos.

Ik was erg blij dat ik de ruggenprik had genomen, omdat ik daardoor de pijn niet meer voelde en ook weer wat slaap kon pakken. Omdat door de ruggenprik de weeën minder werden, werd ik aan het infuus met weeënopwekkers gehangen. De weeënopwekkers deden zijn werk en na de vele infuusjes ging ik eindelijk richting de zeven centimeter. Ik was namelijk op 5 centimeter blijven hangen.

Rond elf uur ’s avonds zat ik eindelijk op negen centimeter en gingen ze alles voorbereiden. Alles werd alvast klaargelegd en ik moest stoppen met het toedienen van de vloeistof. Die mocht ik niet gebruiken tijdens het persen namelijk.

Rond twaalf uur zat ik op tien centimeter, maar ondanks het stoppen van de vloeistof kreeg ik maar geen persdrang. De kleine zat blijkbaar prima. Ze wachtte eerst nog een uur, maar toen had ik nog geen persdrang. De hartslag van de kleine werd echter minder en moesten ze dus actie ondernemen. Ik moest beginnen met persen zonder weeën en dit was geen fijne ervaring.

Ik voelde erop zich niks van, maar wegens mijn astma en de vermoeidheid had ik nog amper lucht en kracht om te persen. Ze belden de OK, maar er was geen kamer vrij. Zonder ook maar iets tegen mij te zeggen had ze de schaar er al ingezet en zonder weeën had ze de knip gezet. Na een half uur persen en de knip was er echter geen vooruitgang. Toen kwam de vacuümpomp eraan te pas. Na nog een paar keer persen kwam eindelijk ons zoontje ter wereld.

Na de bevalling, werd ik gehecht. Ik mocht nog een keer de vloeistof gebruiken, maar die leek niet meer te werken en van het zetten van de hechtingen heb ik alles gevoeld. Zoals jullie wel weten is lopen naar de badkamer een hele lange wandeling. Na het opfrissen werd ik in mijn eentje in de kamer achtergelaten voor maar liefst twee uur. Mijn partner was al naar huis gegaan om daar te slapen en de verpleegkundige die bezig waren, moesten met spoed naar de kamer naast mij. Althans het klonk als naast mij. Rond half vijf ’s ochtends ben ik eindelijk naar de kraamafdeling gereden. Ik probeerde iets te eten, want ik had honger, maar ik kreeg geen hap door mijn keel.

Na een bevalling van 24 uur en maar 2 uurtjes slaap was ik doodop. Ik hoopte dan ook nog wat slaap te kunnen pakken, want om half zeven zouden ze me wakker komen maken. Helaas kwam van slapen niets terecht, omdat ik met twee borstvoedingsmoeders op de kamer lag en hun baby’s de hele ochtend hebben gehuild.