Omschakelen van rust naar onrust: IVF traject weer opstarten

Omschakelen; ik denk dat dat wel het woord is wat alles beschrijft de laatste tijd hier in ons gezin. We kregen deze week te horen dat ons IVF traject weer opstart en we deze maand nog voor een cryo-terugplaatsing mogen. Sinds september geen poging tot een zwangerschap meer gehad door alle omstandigheden, dus dit is helemaal top natuurlijk!

Toch had ik verwacht blijer te zijn met dit nieuws, maar eigenlijk maakt het me onrustig. Heel dubbel, want een tweede kindje willen wij zo graag, niet te beschrijven. Maar in de afgelopen maanden wisten we in ieder geval waar we aan toe waren; alles stond op pauze, dus er zit geen kans in. Punt.

Nu gaat al die onzekerheid weer beginnen; gaat het ontdooien goed? Zou het gelukt zijn? Gaat het ooit nog lukken? etc. etc. Ik probeer er maar niet teveel bij stil te staan en afleiding is er momenteel genoeg.

Ik heb ontslag genomen op mijn werk en ga volgende week bij een nieuwe baan beginnen. Ook weer twijfels want; wat vertel je bij een sollicitatie? Na wikken en wegen besloten om maar gelijk eerlijk te zijn, want ik heb er geen zin in dat als het ons gegund is en ik mag zwanger raken, dat ik me dan nog druk moet gaan maken over hoe ik dit op werk moet gaan vertellen en of ik mijn baan dan wel kan houden.

Gelukkig was het geen enkel probleem, en waren ze er heel relaxed over, dus ik ben blij het onderwerp daar maar gehad te hebben. Nu komt het ook nog eens zo uit dat onze eerste terugplaatsing gelijk in mijn eerste werkweek valt. Ik hoop maar een beetje dat dat precies op een van de drie dagen gaat zijn dat ik niet werk??

Dan hebben we natuurlijk nog het gewone leven dat doorgaat thuis; onze dochter die we al bijna 2 maanden thuis les geven door de sluiting van de scholen… Wat een hoop leerstof al in groep 4; dat is zelf ook weer even graven om alle tafels zo op te noemen en dan ook nog een compleet nieuwe leermethode. Bijna dagelijks eindigt dat hele huiswerk gebeuren in een groot drama, dus toen er bekend werd dat de scholen 8 juni weer normaal opengaan, was dat wel even een feestje waard haha.

In het begin zag ik nog voor me hoe ik met al het geduld van de wereld, thee en koekjes, haar even al het rekenwerk waar ze moeite mee heeft haarfijn zou uitleggen, waardoor ze op school al een kleine voorsprong zou hebben straks. Nu ben ik al blij als we zonder tranen, ruzie, en een hoop drama driekwart afprinten van wat er gedaan moest worden.. Groot respect voor de juffen en meesters in ieder geval!

En dan zijn er nog de kleine dingen; even mijn pols gebroken tussendoor, andere auto gekocht, aan het klussen (zoals half Nederland) thuis etc. etc. en dan tóch stiekem bij alles wat ik doe maar een beetje dromen over of we dan volgend jaar met z’n vieren zullen zijn… ????