Lezersdilemma: Zwanger… maar mijn vriend is geen vadermateriaal!

Chantal (26) is 14 weken zwanger. Ongepland: ze had namelijk een poos terug al een punt willen zetten achter de relatie met haar vriend. Hij weigert te werken, blowt, gedraagt zich onvolwassen en Chantal twijfelt of hij wel een goede vader zal zijn voor hun kindje. Wanhopig wendt ze zich tot ons: “Ik hoop dat andere lezeressen weten wat ik moet doen nu. De relatie verbreken en verdergaan als single moeder, of mijn luie vriend een kans geven? Komt dit ooit nog goed?“

“Achteraf gezien was mijn vriend Danny altijd al liever lui dan moe. In het begin van de relatie zat ik natuurlijk op een roze wolk. Ik zag alles wat rooskleuriger dan het was. Toen we elkaar net kenden vertelde Danny dat hij een carrière als muzikant ambieerde. Die zou ook komen, hij zou zeker doorbreken binnen afzienbare tijd. Ik had daar toen ook het volste vertrouwen in. Achteraf kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Zijn muziek is niet eens zo goed!

Danny is zes jaar ouder dan ik. En tien jaar minder volwassen! Hij gaat om met jongens en meiden van net twintig jaar of jonger. Mensen waar ik helemaal niets mee heb. Die komen ook bij ons over de vloer. Danny maakt muziek met ze en blowt met ze. Ik ergerde me daar al kapot aan, maar nu ik zwanger ben vind ik dit eigenlijk onacceptabel. Natuurlijk probeer ik dat met Danny te bespreken, maar hij ziet het probleem niet zo. Hij is nog jong, zegt hij zelf, en heeft zijn hele leven nog voor zich. Hij wil lol maken.

Mijn zwangerschap was niet gepland. In deze situatie zou ik nooit zwanger willen worden. We wonen in een kleine woning met één slaapkamer en hebben dag in dag uit allerlei jongeren over de vloer. De huisbaas heeft al eens geklaagd dat het hier meer een school lijkt dan een huishouden! Daarnaast weigert Danny te werken. Hij blijft volhouden dat hij zich volledig op zijn muziekcarrière moet blijven richten nu, juist voor ons kindje. De grote doorbraak kan volgens hem elk moment komen.

Ik zal dus fulltime aan het werk moeten blijven na de bevalling, terwijl Danny thuis op zijn gitaar pingelt, blowt en hopelijk voor ons kleintje zorgt. En bij dat laatste heb ik ook echt mijn twijfels, want wil ik wel zo’n voorbeeld voor mijn kind? Iemand die niet werkt en eigenlijk de hele dag niets doet? En nee, dat is niet overdreven. Het huishouden komt volledig op mij neer, evenals de financiën: ik ben immers degene die het geld binnenbrengt en de rekeningen betaalt. Dat voelt zó onrechtvaardig! En zeker nu ik zwanger ben.

Danny zegt heel blij te zijn met het feit dat ik zwanger ben. Hij verheugt zich op de komst van dit kindje. Maar waarom doet hij er dan niet wat meer moeite voor? Als ik dit probeer te bespreken met hem, wimpelt hij al mijn argumenten af. Hij zegt dat we coole ouders worden, anders dan die duffe stelletjes in vinexwijken. Alle vriendjes en vriendinnetjes van ons kind zullen hier willen komen spelen omdat we zo vrijgevochten zijn. Ik haat hem op momenten dat hij dat zegt. Alsof hij volledig buiten de realiteit leeft.

Vorig jaar heeft hij me ten huwelijk gevraagd. Ik heb ja gezegd, dus officieel zijn we verloofd. Maar ik zie er niets in, eerlijk gezegd. Zo wil hij trouwen in pak, maar met Nikes eronder en een baseball pet op zijn hoofd. Dat geeft gewoon aan hoe ontzettend onvolwassen hij is. En ik denk dat dit nooit gaat veranderen. Ook niet als ons kindje geboren is. Dus wat moet ik doen? De relatie verbreken en als single moeder verdergaan? Hoe ga ik dan alles regelen? Waar ga ik de kinderopvang van betalen?

Of moet ik verder met Danny gaan en hem een kans geven om zich te bewijzen als vader? Maar wat als dat niet werkt? Een ultimatum stellen? Ik zit echt met mijn handen in het haar en hoop van harte dat de lezeressen een goed advies voor mij hebben!

Wat zou jij doen in de situatie van Chantal? Praat hieronder mee!