Wat een stress: Mijn koffer inpakken wetende dat ik binnen twee weken zeker en vast zal aankomen in gewicht. Terwijl mijn borsten van een mini A cup ook al aan het groeien zijn naar een propvolle B en waarschijnlijk binnen de vakantie een voluptueuze C hebben bereikt. Arghh: Ik ken mijn lichaam niet meer en natuurlijk geeft dat net genoeg ruimte voor een nieuwe onbegrijpelijke huilbui.
Mario snapt er weinig tot niks van. In zijn mannelijke nuchterheid zegt hij: “Hallo we gaan naar Italië, mode walhalla, neem gewoon een bikini mee en en lege koffer dan shoppen we daar wel.”
Maar dat ‘gaat’ toch niet, hoor ik mezelf denken. Shoppen in de hitte, met opgezette enkels. Graziano die in mijn rokken hangt, want ik kan nauwelijks naar het toilet of hij staat op de deur te kloppen en nu moet ik in een vreemd land onbezorgd gaan shoppen?!
Ik ga maar weer even een potje janken, terwijl ik mezelf zie zitten daar op de grond. Één grote puinhoop van kleding om me heen, lege koffer en blij dat ik weer zo zwanger ben. Want al deze overdreven emoties zijn voor mij het teken dat het deze keer wel goed zit met onze baby to be. Deze keer wel. Ik haal even diep adem bij die gedachte. Ruim mijn kleding op en ‘bedenk’ dat maxi jurken altijd kunnen. Hoppa, koffer ingepakt.
Plaats een reactie