Beweging
Ontspannen lig ik op mijn rug met mijn hand op mijn buik. Ik duw lichtjes en verplaatst mijn hand van links naar rechts. In mijn achterhoofd klinkt de verloskundige: “Je placenta ligt aan de voorkant, Het zal dus wel even duren voordat je iets voelt. Waarschijnlijk pas vanaf week 20 of zo.” Het is weliswaar drie weken eerder maar ik voel toch echt wat: kleine bubbeltjes.
Voel ik al leven?
Het moment dat je leven in je buik kan voelen, verschilt per vrouw. Bij een tweede zwangerschap ken je het klappen van de zweep en kan je vanaf week 15 al wat beweging ontdekken. Bij de eerste duurt het wat langer. Ik struin sites af om te weten waar ik op moet letten. ‘Luchtbelletjes’, lees ik. Of het gevoel van een vlinder in je hand vasthouden. Ik vraag me af hoeveel vrouwen daar ervaring mee hebben. Blijkbaar is het een standaard referentiekader. Ik kan me er iets bij indenken, maar dat blijft het ook echt bij.
Brengt mij dus niet veel verder. Ik vind het ondertussen ook meer dan tijd geworden om het zelf te ervaren. Mijn nieuwsgierigheid heeft het al lang gewonnen van de wijze woorden van de verloskundige die mijn man te pas, en vooral te onpas, mij in herinnering brengt.
Geborrel
Met mijn ogen dicht zoek ik verder over mijn buik. Misschien nog iets lager proberen. Nee niets. Terug omhoog en iets harden drukken. Daar is het weer. Een licht, onbestemd geborrel. Zijn dat luchtbulletjes? Zou best kunnen. Ontstaat het nou echt in reactie op mijn hand? De gedachten aan rommelende darmen verdruk ik.
Zo ingespannen mogelijk probeer ik dit moment op te slaan: het eerste teken van leven van ons kleintje! Ik laat mijn aandacht vieren en draai me ontspannen op mijn zij. PRRFFFF. Een ordinaire scheet ontsnapt. Tot zover het eerste levenssignaal. Gegeneerd klik ik het lichtje uit. Toch nog even geduld hebben dus….
