Blog 37 weken zwanger, de laatste loodjes

37 weken zwanger al weer, wat vliegt de tijd zeg. Alles is geregeld en als het goed is hebben we alle spulletjes in huis. In ieder geval de belangrijkste spullen zijn in huis. Ook hebben we de vluchtkoffer al een week helemaal klaar staan.

Ook heb ik op het werk overlegd met onze nieuwe leidinggevende om mijn ouderschapsverlof deels te gaan opnemen na mijn zwangerschapsverlof. Dus ook dat is geregeld.

Nu is het alleen nog een kwestie van doorgeven aan de opvang die we op het oog hebben en dan is dat ook klaar. Het geeft me enorm veel rust om alles op orde en klaar te hebben. Nu kan ik extra goed genieten van die laatste weken.

De laatste loodjes

Al zijn die laatste loodjes toch wel de zware loodjes ook. Ik heb meer last van lichamelijke ongemakken en dan voornamelijk mijn bekken wat nu nog meer zeer doet. En daardoor slaan ook de bilspieren af en toe muurvast en dat geeft enorme kramp in mijn billen. Maar al met al mag ik niks klagen.

De controles in het ziekenhuis bij de gynaecoloog zijn iedere keer nog prima. De bloeddruk was alleen de afgelopen 2 keer bij binnenkomst best hoog. Dus daar kregen we dan extra controles voor. We moesten even blijven en ik moest aan het CTG ze maken dan een hartfilmpje van mij en de baby en kijken naar bewegingen van de baby en naar of ik weeën of harde buiken heb. En ze meten daar ook nog 3 a 4 keer de bloeddruk van mij. Het gekke is dat de bloeddruk op die momenten dan gewoon perfect is. Dus wij hebben het vermoeden dat die band of het pompje of metertje die ze bij de eerste controle gebruiken misschien niet goed geijkt is op de een of andere manier. Want er zit echt enorm verschil in. En het is ook niet zo dat ik zenuwen heb of iets. Het blijft een gek iets. Maar gelukkig nemen ze geen risico en controleren ze verder en blijkt dan ook alles gewoon perfect in orde te zijn. Ik hoop dat het de volgende controle gewoon meteen oke is, want het kost een hoop tijd en je maakt je toch onbewust wat zorgen om de baby.

De kleine meid groeit verder goed. Misschien zelfs wel te goed, ze is al lekker groot en zit wat bovenaan de grafieken, maar gelukkig niks om ons druk om te maken. En ook niet heel vreemd, aangezien mijn man en ik beide uit families komen met lange en grof gebouwde mensen. Dus een kleine baby was bij ons gekker geweest. Mijn buik blijft ook maar doorgroeien heb ik het idee. Soms lijkt het wel of die met de dag groter wordt. En daar waar ik eerst me altijd schaamde voor mijn buikje, ben ik nu enorm trots op deze bolle buik waar onze liefdesbaby in groeit. En iedere dag ben ik me er weer van bewust dat het echt niet vanzelfsprekend is om zwanger te raken en voelen mijn man en ik ons enorm gezegend met dit grote geluk.