Een geheimpje verklappen en naar de termijnecho

Bij ongeveer 8 weken kreeg ik mijn skinny jeans niet meer dicht. Het idee dat ik dan ook de kleine gup aan het afknellen was, wat natuurlijk niet zo is, voelde niet goed. Opzoek naar positiekleding … dat is nog een lastigere klus dan men denkt.

De positiekleding anno 2016 is een stuk meer trendy dan zo een 15 jaar geleden. Het is alleen een behoorlijke klus om dit te vinden. Bereid je dan ook voor, voordat je zomaar een winkel binnenstapt. Met een tevreden gezicht liep ik na 5 winkels en vele uren later de deur uit met twee spijkerbroeken en vijf nieuwe shirts. De wijden blouse kwamen de kast uit en verbloemde mijn net beginnende buikje.

Met week 10 besloten we het dan toch maar te gaan vertellen aan de naaste familie en vrienden. Dat bleek achteraf intensiever dan ik had verwacht. We hebben er 2 weken overgedaan om het iedereen, die we het persoonlijk wilde vertellen, te vertellen. Er werd een traantje gelaten, er werd gelachen en ge’ oh en ge’ ah. Een voor een persoonlijke en lieve reacties.

Wat ik van te voren niet had verwacht, hoe erg ik ons geheimpje zou missen. Van het moment dat we het wisten, wilde ik het eigenlijk van de daken afschreeuwen dat wij jou verwachten! En nu… nu wilde ik niets liever -na deze twee weken- dan ons in onze kleine cocon van ons gezinnetje wikkelen.

Het voelde zo warm met zijn tweetjes. Jij in mijn buik en ik als veilige cocon om jouw heen. Jij en ik waar niemand iets van wist. Nu moet ik je al gaan delen en daar ben ik stiekem nog helemaal niet aan toe.

De termijnecho was dan ook weer alsof ik als klein kind wist dat we naar de dierentuin gingen. De avond ervoor sliep ik van de zenuwen al wat slechter. De ochtend zelf voelde als een eerste schooldag. Pff wat een zenuwen! Lekker eerst maar even uit lunchen.

Nu ben ik over het algemeen iemand die redelijk veel praat. Althans ik vind het redelijk veel, anderen kunnen het ook omschrijven als; “overmachtig gebruik van de Nederlandse taal”. Maar tijdens de lunch bleef ik door ratelen en moest ik nog meer plassen dan anders. Wat eigenlijk betekende dat ik pratend op het toilet zat.

Eindelijk was het dan 14:40u. De gepaste tijd om te gaan lopen naar de verloskundige praktijk. We kwamen uiteraard veel te vroeg aan, maar dit keer met een iets minder volle blaas dan de vorige keer. Om 15:06 uur werden we naar binnen geroepen. Ja, ik weet de exacte tijd nog. Ik mocht meteen op de tafel gaan liggen.

Ik hield het bijna niet meer. Ik ging je weer zien, kleine gup! Voordat jij op het scherm verscheen gaf de verloskundige aan dat ze ging kijken of alles nog in orde was. Nou dat was je wel! Er verscheen een klein mensje op het scherm met handjes en beentjes. Wat had je het druk! Je armpjes en beentjes vlogen alle kanten op en je draaide en je strekte je uit. Er stroomde een warm gevoel van puur geluk door mij heen.

Na dit mooie moment namen we onze medische geschiedenis door en werd er bloed afgenomen. Wat er ook wordt besproken is de combinatietest. Wij hebben van tevoren hier goed over nagedacht en er ook veel over gelezen. Na al deze informatie hebben wij een keuze gemaakt die wij wilde maken, niet die anderen ons wellicht hadden willen adviseren.

Over twee dagen ben ik alweer 13 weken. Het is nog pril, maar de tijd vliegt nu al voorbij. Ik ben blij dat ik je weer even heb mogen zien klein gup. Ik vind je nu al lief.