Is het toch een miskraam? Blog van Chantal

Ik had geen last meer van mijn buik, wat was dat fijn zeg. Ik dacht voor de operatie dat de buikpijn door de hormonen kwam. Tenminste dat zeiden ze in het ziekenhuis, dus ga je daar toch wel vanuit. Ik ben hier toch vaak huiverig van, want mijn gevoel is vaak juist als het niet goed voelt. Met de kanker hadden ze ook een hele grove fout gemaakt en door mijn gevoel was ik er op tijd bij geweest, het had ook anders kunnen aflopen. De arts die de fout toen maakte heeft wel 10 keer haar excuus aan mij aangeboden, maar sindsdien is mijn vertrouwen in artsen toch wel geschaad.

Het was al meer dan 4 weken geleden van de operatie en ik was nog niet ongesteld. Ik dacht dat mijn lichaam nog moest “bijkomen” van de operatie en dat de menstruatie vanzelf weer op gang zou komen. Jan en ik hadden wel “geklust”, maar niet meer omdat het moest. Ik ging er niet vanuit dat ik zwanger kon zijn, ik had net een operatie achter de rug en was gestopt met clomid. De tijd ervoor lukte het niet dus dat het nu ineens kon, daar was ik niet van overtuigd.

Ik had weer de symptomen van zwanger zijn, maar dat gevoel had ik wel vaker terwijl er niets was. Ik kon natuurlijk ook ongesteld worden? Na een paar weken overtijd, naja na de operatie vond ik dat lastig te bepalen. Ik besloot toch maar een test te doen. Ik wachtte even en keek en er was een lichte streep? Ik was zwanger? Dat kan toch niet? Ik liet het aan Jan zien. En ja hij zag het ook. Ik juichte nog maar niet te vroeg. Ik doe over een paar dagen weer een test en daar was hetzelfde op te zien. Zou het dan toch? Omdat het een lichte streep was kon ik het nog niet geloven.

Ik had een afspraak met de gynaecoloog om te kijken of het zo was. Nog voordat ik de afspraak had, had ik zo’n kramp in mijn buik. Ik had wel vaker last van mijn buik, maar dit ging niet over. Ik ging douchen, misschien werd de buikpijn er minder van. Ik stond onder de douche en ineens was er allemaal bloed, stolsels, ik schrok mij rot. Dit is niet goed. Ik was er ook echt niet lekker van. Ik dacht direct aan een miskraam.

Ik belde met de gynaecoloog en ik kreeg per direct een echo. Ik had inderdaad een miskraam gehad. Het voelde als zo’n domper. Hoe kon dit? We waren er even niet mee bezig en het was gelijk raak? Zeker na de operatie, we hadden dit niet verwacht. Ik was erg in de war en zo erg verdrietig, dit kindje was zo welkom.