Groot, groter, grootst. Mijn bescheiden buikje heeft zich inmiddels tot een flinke toeter ontpopt. Echt heel zwanger. Lopend langs een grote ruit, spiek ik even hoe het staat, zo echt zwanger zijn. Met deels ongeloof kijk ik naar mijn contouren. Dat ben ik, die zwangere vrouw. Met gevoel van trots loop ik verder en droom van het beeld hoe het straks met de kinderwagen zou zijn.
Van buikje naar buik
Rond de 10 weken was het er, een kleine ronding. Een buikje dat nog alleen voor mij zichtbaar was. Mijn broeken zaten strakker. Er was duidelijk verandering. Knoopje open na het avondeten. Het werd tijd voor de positiekleding.
Zo is mijn buikje rustig verder gegaan. Heerlijk om in de spiegel te bewonderen en voor de zoveelste keer tegen mijn lief te zeggen “kijk dan, mijn buik! hij is weer groter”.
En toen het moment, mijn buikje ook voor de buitenwereld zichtbaar was. Even wennen aan de felicitaties en vragen. Gefeliciteerd! Hoeveel weken ben je? en Weten jullie al wat het wordt? Ineens geen geheim. Nu zag iedereen het, ik ben zwanger!
Daarna ging het hard en inmiddels loop ik met een flinke buik rond. Heerlijk gekleed in soepele jurkjes geniet ik van mijn buik. Al blijft het tegelijk wennen. Wennen dat ik diegene ben, die ik in de spiegel zie. Die buik hoort echt bij mij.
Een te grote buik?!
Naast het mooie van mijn zwangere buik, voelt het steeds meer als een handicap. Tegenwoordig kruip ik als een omaatje de auto uit en mijn soepele loopje is in waggelen overgegaan. Ook schoenen en sokken aantrekken voelt als een Olympische prestatie. Oké, die mooie buik kent ook haar minpunten.
De groei van mijn buik was ook de verloskundige niet ontgaan. Na meerdere metingen bleef mijn buik voorlopen in groei. Geen reden voor zorgen, werd mijn verteld.
Geen zorgen, is de hele zwangerschap al niet zo gelukt. Alles is zo nieuw en spannend. Hoort het wel? Is dit oké? Wat als? Zoveel onzekerheden en ook nu bleef mijn grote buik door mijn hoofd spelen. Helemaal toen ik met meten ruim 4 weken op groei vooruit bleek te zijn. Straks is het een reuze baby, hoe krijg ik het er straks uit?!
Deels gerustgesteld door de verloskundige, de grote van de buik hoeft niets te zeggen over de grote van het kind. Maar om mogelijke oorzaken uit te sluiten ben ik toch doorverwezen voor een glucose test en groeiecho.
Heb je een grote of kleine buik? Vergelijk hier je zwangere buikomvang met anderen.
Zwangerschapsdiabetes en groeiecho
Voor de glucose test moest ik mij nuchter melden bij de bloedafname. 12 uur nuchter zijn, voor een zwangere vrouw niet ideaal. Nu met het zwanger zijn is mijn buik veeleisender dan ooit. Nog voor de wekker gaat, begint het van binnen te rammelen. Vandaag krijgt het geen gehoor.
De test zelf viel gelukkig mee. Er werd bloed afgenomen in nuchtere fase. Vervolgens kreeg ik een ontzettend vies zoet drankje, wat tot de laatste druppel naar binnen moest. Een glas limonade siroop vulde mijn lege maag. Daarna twee uur stil zitten in de wachtkamer, om vervolgens weer bloed af te laten nemen. Daaruit bleek dat mijn lichaam goed met de glucose omging. Gelukkig, geen zwangerschapsdiabetes.
Daarna kregen we de groeiecho. Ons kindje paste niet meer volledig op beeld. Er verscheen een hoofdje, buikje, handjes, voetjes. Alles werd gemeten en ingevoerd. Geen reuze baby, bleek uit de resultaten. Niets om je zorgen over te maken. Ons kindje had lekker al wat babyvet en zwom in een flinke plas vruchtwater. Alles was goed, wij konden gerustgesteld naar huis. Ik begrijp nu wel dat onze mini zo actief is. Ze heeft heerlijk de ruimte om te zwemmen.
