Wat was er mis?
Ik bleef maar last houden van de linkerkant in mijn onderbuik. Ik werd wakker en ging douchen, het was een gewone werkdag. Ik wilde uit bad stappen en ik kon mijn linkerbeen bijna niet optillen. Wat een pijn had ik in mijn buik zeg. Ik belde direct naar de huisarts en ik moest gelijk komen. Hij stuurde mij door voor een echo.
Oh wat had ik nou weer? Alles schoot door mijn hoofd. Ik ging naar het ziekenhuis. Daar aangekomen liep de spanning hoog op.
De echo!
Ik ging naar binnen voor de echo. Daar ging ik dan. Wat duurde deze echo lang, alles ging door mijn hoofd, had ik weer kanker? Zat er iets anders? Waarom duurde het zolang? Ik vroeg of hij iets kon zien. Het was even stil. Ik schrok, dit gebeurde ook bij de kanker…. Hij vertelde mij dat hij even een supervisor erbij moest vragen, die bekijkt dit even….
Dit kwam binnen als een donderslag…
De arts liep weg en wat duurde het voor mij lang voordat hij terug was. Dit was zenuwslopend. Hij kwam terug en keek ernstig. “Ik heb geen goed nieuws, er zit een cyste om je linker eierstok.” Dit kwam binnen als een donderslag. Aantal jaren ervoor had ik dit ook gehad, wat had ik daar een pijn aan.
En nu? De vorige keer moest ik met spoed geopereerd. Ik moest aan het einde van de middag maar terug naar de huisarts gaan om te horen hoe verder. De echoscopist kon mij niet meer vertellen.
Ik kwam uit de echo kamer. Daar zat mijn moeder te wachten op de uitslag. Ze vond het erg lang duren net zoals ik. Ik kon niet naar binnen zei ze, anders was ik allang gekomen. Het enige wat ik kon was huilen. Ik vertelde gelijk wat er was. We gingen gelijk door naar de huisarts.
Kan ik nog zwanger worden?
Daar zat ik dan, terug bij de huisarts. En nu? Wat moet ik nu? Kan ik nog zwanger worden? Ik kreeg pijnstilling mee en de volgende dag moest ik meteen naar de gynaecoloog die kon mijn meer vertellen. Wat een rotdag was dit. Wat betekende dit voor een zwangerschap? Zou dat überhaupt nog kunnen? Ik voelde mij zo rot. Zoveel vragen en wat duurt die ene nacht lang…
