“Het zat bij mij zelfs op de bovenkant van mijn benen. Echt een pantervelletje!”
Deze uitspraak krijgt nu pas, terwijl ik in mijn nieuwe bikini maatje L – zelfs daarin zijn mijn borsten nog meer dan prominent aanwezig – een rondje draai voor de spiegel. Ik kijk kritisch naar mijn bil. Focussen is niet nodig: de cellulite vermeerdering is ongekend.
Hoe ontstaat cellulite tijdens de zwangerschap?
Een vriendin waarschuwde me hier al voor. Overmatige vetcellen die onder de huid klonteren en zich samenvoegen zijn de boosdoener van het fenomeen. Nu ben ik wel wat aangekomen, maar (nog) niet zoveel dat het dit uiterlijk rechtvaardigt. Daarnaast beweeg ik veel en drink ik meer water dan normaal. Dat zou, als ik internet mag geloven, juist een gunstig effect moeten hebben.
Maar blijkbaar is er tegen de kracht van hormonen simpelweg niet aan te werken. Zo stimuleert oestrogeen de opslag van vetten. Vanuit evolutionair perspectief een nuttig verschijnsel, maar anno 2016 is hamsteren volgens mij niet meer nodig…. Ook prolactine bevordert de vorming van vetcelreserves, naast dat zij de borstvoeding voorbereidt.
Verder draagt mijn kleine meisje een steentje bij. Haar gewicht drukt op mijn bloedvaten. Dit belemmert de circulatie in mijn aderen waardoor cellulite makkelijker ontstaat.
Verdwijnt de cellulite na de bevalling?
“Nee, net niet helemaal”, is het goudeerlijke antwoord van mijn vriendin, op de vraag of het sinaasappelhuidje na de bevalling wel weer verdwijnt. “Wel grotendeels, een pantervel is het niet meer te noemen, maar het is zeker niet meer zoals daarvoor.”
Gelukkig dat ik toch al niet van de mini rokjes en de lekker kort afgeknipte – ‘mijn-bil-valt-eruit’ – broekjes was….
