Daar lag ik dan
Pats, boem, daar lag ik dan. Vooruit gestrekt op de vloer. Met mijn benen nog ergens vast in een krukje. Plat op mijn buik, mijn zwangere buik! En een verzameling geschrokken en bezorgde kinderen om me heen…
Op naar de spoedeisende hulp
Ik ging de kinderen van de opvang halen. Ik was al bij de oudste geweest, maar moest nog even terug. Ineens lag daar een krukje vlak na de ingang dat er een minuut eerder nog niet had gelegen. Ik voelde meteen dat het mis was toen ik daar op de grond lag. Niet met mijn buik, eerlijk gezegd had ik daar na de eerste schrik even weinig aandacht voor. Al mijn energie ging naar de pijn in mijn arm. Ik zat te huilen van de pijn. Geen goed teken voor iemand met een hele hoge pijngrens!
Mijn moeder haalde mij en de kinderen op en reed met mij door naar de huisarts. En door naar de spoedeisende hulp. Gelukkig had ik de baby inmiddels eindelijk voelen bewegen, die had zich waarschijnlijk van schrik even heel stil gehouden.
Babycontrole
Op de spoedeisende hulp in het ziekenhuis was het lang wachten. Toen ik eindelijk door de verschillende wachtruimten was, mocht ik eerst naar Verloskunde. 4 uur aan de monitor, dat is het protocol. Het hartje deed het prima, de echo was ook in orde en de bloeduitslag ook. (Ze prikken bloed om te kijken of er door de klap geen bloed van de moeder in het kindje terecht is gekomen.)
Mijn moeder stuurde ik naar huis, naar mijn vriend en de kinderen. De stilte was fijn om even bij te komen. Wat was er net allemaal gebeurd? En hoe moest ik het de komende weken allemaal gaan doen? Een gezin draaiende houden, werken, babyvoorbereidingen…
Toch gebroken
Toen mijn buik en baby waren goedgekeurd, mocht ik terug naar de spoedeisende hulp. Daar werden foto’s van mijn arm gemaakt. En ja hoor, een gebroken elleboog. Links, en dat terwijl ik linkshandig ben. Om één uur ’s nachts was ik eindelijk thuis, met gips van mijn oksel tot en met mijn pols en enorme pijn waar ik nauwelijks pijnstillers voor mocht nemen.
Inmiddels ben ik bijna een week verder. De pijn is iets minder, hoewel ik wel echt gek word van dat gips! Ik word ook steeds handiger met één arm. De kinderen helpen me heel lief, dat is alvast een goede training voor als de baby straks geboren is. Over een maand kan het gips er hopelijk weer af. Dan kan het revalideren beginnen en ben ik hopelijk helemaal sterk en voorbereid als de baby komt. En tot die tijd… durf ik me maar moeilijk te verplaatsen, als de dood dat ik nog een keer val!
Vallen tijdens de zwangerschap
Van de redactie: Ook bang te vallen? Het is nu eenmaal niet gemakkelijk je evenwicht te houden met die steeds groter wordende buik. Tot de 12e week zit je kindje nog achter je schaambot en kan er weinig mee gebeuren. Je kind zit sowieso erg goed verpakt in de baarmoeder met veel vruchtwater om hem heen, dus hij is vrij goed beschermd.
Mocht je vallen, let op of je de baby nog voelt bewegen, en bel voor de zekerheid even met je verloskundige of huisarts. Ook midden in de nacht.
Lees de blog van Anna: Anna viel in de tuin met 7 maanden zwangerschap.
