Horror hormonen deel 1

Ik zal me even voorstellen. Ik ben 35 jaar en heb 2 kinderen, één van 12 jaar en één van 6 jaar. Bij allebei de zwangerschappen heb ik de nodige depressies gehad. Bij de eerste heb ik het allemaal onderdrukt, niet wetende dat het er kon zijn. Ik dacht alleen maar dat ik gek was en schaamde me. Bij mijn tweede zwangerschap herkende ik de gevoelens direct en heb ik ook eigenlijk direct hulp ingeschakeld.

De zwangerschap was zwaar en uitzichtloos, maar door de hulp die ik had via de pop poli ging het eigenlijk na de bevalling heel goed. Wel heb ik me toen laten steriliseren, omdat het voor mijn gevoel beter was. Na een scheiding weer een hele lieve vriend gekregen die zelf nog geen kinderen heeft.

Ik gaf aan dat ik geen kinderen meer kon krijgen, maar na 3 jaar samen te zijn begon het bij mezelf te kriebelen. Nooit verwacht na alle ellende met de andere 2 zwangerschappen, maar het leek me prachtig samen een kleintje iets van ons twee, ondanks dat ik wist hoe het kan vergaan. We hebben er goed over gepraat samen en we gaan ervoor.

De sterilisatie hebben we ongedaan laten maken. Gelukkig kon dat. Door corona duurde dat heel lang. Vorig jaar oktober ben ik geopereerd en ik werd vrij snel zwanger. Helaas werd dat een miskraam, maar wat zat ik toen op een roze wolk. Nog nooit zo gevoeld. Zo blij en intens gelukkig. Het gevoel waar ik altijd naar verlangde in mijn andere zwangerschappen. Na ruim een half jaar nu weer in verwachting.

Nu inmiddels ben ik 29 weken zwanger en ik voel me vanaf het begin al heel slecht. Ik herkende het gevoel direct van die andere zwangerschappen geen geluksgevoel, somber en down. Daarom ook in het begin direct aangegeven bij de verloskundige en het hele traject weer opgestart. Weer naar de pop poli.

Helaas vind ik het heel moeilijk om te accepteren dat die roze wolk er weer niet is. Dat maakt me ook heel verdrietig. Ik had het zo graag anders gezien en zo graag anders willen voelen. De mensen die allemaal zo blij doen en constant maar vragen: “Ben je goed?” “Gaat het goed?” “Je groeit al goed?” en dan maar met een vrolijk gezicht zeggen: “ja zeker!” Terwijl je gewoon al helemaal uitgeput bent dag en nacht en geen rust in je hoofd hebt.

Vanaf week 13 heb ik me dan ook ziek gemeld op het werk. Het koste me teveel energie en mijn gedachtes maken me bang om alleen te zijn, paniek, angst en van alles. Het gevoel van 24 uur per dag onder spanning te staan, maar ik weet ook dat het beter gaat gezien mijn ervaring met de geboorte van mijn 2e. In de kraamweek ging het direct allemaal goed. Dat maakt het nu wat makkelijker, maar ook bang dat het niet goed gaat.

Dit is een kleine samenvatting van de eerste weken tot aan nu. In mijn volgende blog zal ik dieper op de depressie ingaan. Ik heb lang getwijfeld om te gaan bloggen, maar ik vind dat er nog te veel een taboe op heerst en wil graag mijn ervaringen delen, zodat misschien andere zwangeren of moeders zich niet zo alleen voelen.

Liefs