Oké… ze zijn er weer. De dagen waaraan ik niet mag denken en vooral geen focus moet leggen op intiem zijn… Yeah right… tell me how…
Ondertussen maakt mijn maag overuren, zit ik al voor de vierde keer vandaag op de toilet en heb ik braaf mijn eten uitgespuugd… zucht… ook dat nog erbij. Dat kan ik wel gebruiken. Juist nu.
Schouders er onder, frisse neus halen, sporten. Wacht… m’n maag redt ’t niet… Dekentje en Netflix… niet echt bepaald iets waarvan manlief warmdraait. Zucht…
Dagen, weken en maanden lijken niet meer te tellen. Ik leef meer van periode naar periode. Dat uitleggen aan de man lijkt onbegonnen werk. “Maak je niet zo druk,” en de “Als het niet lukt, niet erg, we zijn toch nu ook gelukkig.” Met ogen vol tranen en een brok in mijn keel wegslikkend kijk ik hem dan aan en loop weg. “Schatje, ik hou van je” zegt hij. Alles in mij vraagt zich af: “Is dat genoeg? Ben ik genoeg?”
