Ik ben zwanger, zegt ze
Mijn telefoon gaat. “Ik heb geen zin om op te nemen”, zeg ik terwijl ik mijn man aankijk. “Neem nou op”, zegt hij terug. Ik neem de telefoon aan en hoor aan de andere kant de vraag… of ik alleen zit. Ik sta op en loop weg van mijn man. “Ik ben zwanger”, klinkt het door de hoorn van de telefoon. “Je bent WAT?!?!” hoor ik mezelf schreeuwen in woorden van ongeloof.
“Ik ben zwanger.”
Ik weet niet wat ik hoor. De wereld om me heen begint te tollen. Maandenlang ligt ze met weet ik veel wie te rollenbollen, blijkbaar dus onveilig. En zij is wel zwanger? “Ik weet niet wat ik moet zeggen”, geef ik haar als reactie.
Maar ik laat het weghalen hoor
“Geeft niet, ik laat ’t dinsdag weghalen”, zegt ze doodleuk. Ik voel van mijn tenen tot aan mijn kruin dat alles in mijn lichaam kwaad wordt. “Ja, ik wil het niet”, vervolgt ze haar verhaal. Het stoort me dat ze dit met zoveel gemak zegt. Ze vraagt om begrip, “want haar vorige zwangerschappen waren zwaar” en “ik ben maar alleen hè?”
Alsof dat een excuus is om een kindje weg te laten halen! Je moet je verantwoording kennen!!! Of doe beschermde sex of neem verantwoording voor je daden! Ik ben boos en het voelt zo oneerlijk. “Als jij zwanger was, dan zou je het houden,” hoor ik haar zeggen, “want jij hebt een man en jullie willen kinderen.”
Ze ratelt maar door en probeert haar ideeën rondom haar zwangerschap goed te praten. Ze weet notabene hoe het bij ons thuis zit! Ze weet dat haar broer iets anders wil dan ik (lees mijn vorige blog). Waarom doet ze me pijn met dit telefoontje? Ze weet notabene van mijn miskraam en toch belt ze me om te vertellen dat ze een kind laat weghalen. Hoe respectloos!
Het blijft geen boontje…
Een dag nadat ze mij gebeld heeft, gaan we koffie drinken bij mijn schoonouders. Wat ik al had kunnen bedenken, zij is er ook. Hoewel ik helemaal geen zin heb om haar abortus te bespreken, oppert ze toch het onderwerp tot grote ergernis van haar vader. En ook tot grote ergernis van mij. Ze zegt dat ze blij is dat ze dinsdag al terecht kan, want dan is het snel weer normaal. Nu is het toch alleen maar ‘een boontje’ wat in haar buik zit.
Ik kan me niet langer meer inhouden. “Maar een boontje?! Het is een baby!!! Je vermoordt een baby!”, schreeuw ik uit. Misschien ben ik in haar ogen hard met mijn uitspraak, maar alles wat groot wordt, begon ooit klein. Ze kijkt me aan en zegt: “Je overdrijft nu wel hè?” Ik kijk haar aan, mijn ogen vol vuur. “Nee,” zeg ik zo kalm als ik op dat moment kan, “je bent zwanger, het blijft geen boontje… dat weet je zelf ook. Je moet er niet zo dom over praten. Er groeit een mens in je. En jij vernietigt dat straks.”
Nog voor het uitloopt op een ruzie, komt mijn schoonmoeder er tussen: “Het heeft nog geen armpjes en beentjes en geen hartslag.” Ik wil net reageren voordat mijn schoonvader zegt: “Ander onderwerp.” Ik kijk mijn man aan en zeg: “We gaan.” Mijn man staat op en we lopen naar de auto. Eenmaal in de auto gaat hij los. Hij snapt mijn opmerkingen helemaal. Hoe kan ze zo dom zijn? Hij wenst haar toe dat ze er flink last van krijgt dat ze het laat weghalen.
Ik ben blij dat hij nu begrijpt waar mijn gevoelens vandaan komen. En aankomende week wil ik mijn schoonzus niet zien of spreken. Hoe oneerlijk kan het zijn. Ze gooit haar zwangerschap weg alsof het een bananenschil is, met hetzelfde gemak. Onvoorstelbaar.
