Zwanger in de USA: NIPT en combinatie test

Zodra ik wist dat ik zwanger was, wist ik dat ik graag een NIPT-test wilde laten uitvoeren. Na wat google-werk en zoeken op de website van mijn zorgverzekeraar, vond ik al snel dat het voor mij niet gedekt zou worden, omdat ik geen risicogroep ben en ik geen aantekening heb van mijn dokter dat ik dat wel zou kunnen zijn.

Kosten voor de NIPT: $4000. Geen geintje. Geen nul teveel. Geen type-fout. Ik schrok me rot. Voelde me ook een beetje verslagen. Ik was ook pas net zwanger en wist nog niet dat er andere torenhoge rekeningen boven mijn hoofd hingen.

Maar, ik zou ik niet zijn als ik geen plan B had. Ik zou slechts een week later naar Europa vliegen voor familiebezoek en een wetenschappelijke conferentie, dus ik zou het gewoon in Nederland kunnen laten testen, toch? En dat kost toch maar 175 euro? Fout! Na wat belletjes kwam ik er dus achter dat het alleen geldt voor vrouwen die in Nederland verzekerd zijn.

Mijn enige optie was België, en dat zou me iets over de 600 euro gaan kosten. Bam! Droom aan diggelen. Ik wilde dit zo graag. Een beetje zekerheid dat er niets mis was met de baby. En aangezien mijn salaris niet al te hoog was kon ik me die kosten niet veroorloven.

Toen ik het besprak met mijn dokter tijdens de 10 weken echo (toen ik weer terug was in de States), stelde zij voor om een combinatie-test te doen en als daar nou een verhoogd risico uit kwam, kon ik wel gedekt worden voor de NIPT. Ik ging akkoord met plan C.

Zo gezegd, zo gedaan. Dus wij gingen ‘op’ voor de ‘nuchal translucency test’, zoals ze de combinatie test hier noemen. Gelukkig kwam er niets uit naar voren en waren er zelfs geen ‘soft markers’ gevonden. De rekening? Daar zal ik het maar niet over hebben, maar daar heb ik toch nog een traantje om gelaten.

Ja, ik ben negatief over het zorgsysteem hier. Ik ben jaloers op hoe het in Nederland is geregeld en ik hoop dat iedereen die dit leest daardoor het systeem in Nederland een beetje meer waardeert.

Obama-care wil je niet. Het systeem functioneert niet. En het probleem ligt niet bij Obama. Het probleem zit veel dieper, maar daar zal ik niet op ingaan, want ik weet zeker dat ik me pas bewust ben van het puntje van de ijsberg.

Waarom ben je dan naar Amerika gegaan? Dat mag je vragen. Omdat ik hier mijn droom waar kan maken. Omdat ik hier kan promoveren in mijn vakgebied bij een professor die wel bekend is en gaaf onderzoek doet. Maar het is niet eerlijk dat wij, en met name mijn man die zijn goed betaalde lead-engineer-baan opgaf, alles heeft achtergelaten en dat je hier niet geholpen wordt met betrekking tot zorg.

De andere kant is dat ik al deze zorgen snel vergeet als ik het departementsgebouw uitstap. De universiteit ligt op een heuvel en het uitzicht is adembenemend. We zijn namelijk terecht gekomen in een prachtig stukje van de wereld. Veel minder samengepakt dan Nederland.

Ik denk dat ik heel trots mag zijn dat ik mijn kind hier straks zijn/haar eerste levensjaren door kan laten brengen. Dus ik probeer mijn tijd hier maar als een groot avontuur te zien en genieten van de omgeving en ik slik gewoon even als er rekeningen op de mat vallen.

Een bioengineering PhD student hier zei het veel beter: ‘Can you imagine how bad-ass you are if you get your doctor’s title while being a mom!‘