Ik kijk op mijn horloge en zie de datum van vandaag. Nog vijf dagen en dan is mijn lieve vader alweer 30 jaar geleden gestorven. Jeetje… 30 jaar… als je het zo zegt, klinkt het echt als heel lang. In die 30 jaar heb ik zoveel gedaan. En ineens sta ik met twee benen op de grond en kijk ik mezelf in de spiegel. Misschien moet ik gewoon echt heel dankbaar zijn voor het leven dat mij wel gegeven is. Ik ben er nog.
Ik doe zo mijn best om aan iedereens verwachting te voldoen, maar waarom? Ik kan ademen, ik ben best gezond, ik heb een huisje, ik heb een auto, ik heb een paar hele goede dierbare vrienden, ik verdien genoeg geld om mijn hypotheek te betalen, te eten en nog wat leuke dingen te doen…
En het allermooiste van mijn leven, ik heb twee geweldige zonen, die gezond zijn en twee super mannetjes zijn… Maar wanneer laat mijn verlangen, me vrij?
