Een lege kamer
Ik hou van onze dochter. Ze maakt onze dagen soms zwaarder, maar ook heel veel mooier, kleine komediant. Zij is van een benedenslaapkamer naar zolder verhuisd en heeft een hele mooi kamer gekregen. We hadden deze verhuizing gepland, omdat kindje 2 eraan kwam. Nu dochter 2 er niet is, nog steeds moeilijk elke dag weer, staat de beneden slaapkamer leeg. Het is heel gek dat die leeg staat. Hij geeft de leegte weer die ik voel, elke keer als ik aan haar denk, naar haar urn kijk, kaarsje voor haar aansteek of die lege kamer inloop, omdat mijn wasrek er nu staat!
Willen we nog een keer proberen zwanger te worden?
We hebben het er wel eens over. Wat zijn onze wensen? Willen we het nog een keer proberen? Eerlijk, ja de wens is er maar wow ENG! Ja in hoofdletters eng. Ik ben bang dat het nog een keer gebeurt. De artsen zeggen dat de kans dat dit nog een keer gebeurt nihil is. Mijn hoofd denkt het is één keer gebeurd, dus waarom zou het niet nog een keer kunnen gebeuren? Hoe ouder ik word, hoe groter de kans is op dit soort afwijkingen.
Ik ben zo bang
Ik ben gewoon bang dat er weer wat fout zou kunnen gaan en ik weet ook dat het op heel veel soorten manieren fout kan gaan. Ik zou dit niet nog een keer aankunnen! Mijn hoofd draait in ieder geval overuren, elke dag weer. Dat is vermoeiend. Ik weet, de leegte die ik voel zal door eventueel een volgende kindje niet gevuld worden. Kan ik wel net zoveel liefde geven aan een eventueel volgende kindje als de eerste twee meiden van mij gekregen hebben, zonder daar al mijn angsten op los te laten?
Ik wil wel, maar de angst is nog te groot
Iedereen is zwanger lijkt wel. Ja, ik ben jaloers (gezonde jaloersheid)! Ik gun het iedereen namelijk en kan ook voor een ander blij zijn. Ik heb niet voor niks 6 jaar geleden mijn eigen eicellen anoniem gedoneerd en daarmee vrouwen die het moeilijk hebben een sprankeltje hoop kunnen geven. Maar elke keer wanneer ik iemand zie die zwanger is, zit er op mijn linkerschouder een engel die zegt: “Ja ik wil ook” en zit er op mijn rechterschouder de duivel die al mijn angsten in m’n oor fluistert.
Voor nu komt er geen beslissing. Ik ga beginnen met een therapiegroep om een betere versie van mezelf te worden. Daar ga ik nu eerst aan werken.
