Ze gaan een ballonnetje plaatsen
“Mus, ze gaan me nu inleiden. Kun je de honden naar huis brengen en dan hierheen komen met mijn spullen?” vraag ik aan de telefoon, terwijl ik achter de gynaecoloog aanloop met mijn moeder. Mijn moeder ging mee, zodat Mustafa de honden nog kon laten lopen en aandacht geven voor volgende week de kleine zou komen. Maar dat wordt vandaag.
Ik installeer mij in de kamer. Niet te geloven dat ik deze week mijn kleintje in mijn armen heb en we volgende week thuis zijn met ons meisje. Mijn vader komt met Mustafa mee. Dan mag ik om 10.30 mee om het ballonnetje erin te plaatsen. Mijn ouders gaan samen naar huis en zullen later eten voor ons brengen.
Wij lopen naar het kamertje voor de ballon. Ik mag met mijn benen in de beugels en Mustafa gaat achter het bureau zitten. De verloskunde die het ballonnetje gaat plaatsen vraagt Mustafa om naast mij te komen zitten en om mijn hand vast te houden. Het kan een beetje akelig zijn. Hij komt naast me zitten en dan wordt het ballonnetje geplaatst.
Het ballonnetje voelt een beetje raar
Het kan verschillen van een paar uur tot een paar dagen voor het ballonnetje eruit is. Terug in de verloskamer gaan we samen kaarten. Af en toe lopen we wat heen en weer. Het voelt een beetje raar, net een staart tussen mijn benen. Tegen een uur of 5 komen mijn ouders eten brengen.
Mustafa en mijn vader gaan roken als de verloskunde komt om te kijken hoe het met het ballonnetje staat. Het ballonnetje blijkt niet goed te zitten. Het zit te diep. Dan wordt dit goed geplaatst. Om 19.00 uur gaan mijn ouders weer naar huis. Ik voel een beetje buikpijn en zeg tegen mijn moeder dat ik haar bel als ik meer dan 3 cm ontsluiting heb. Om 19.30 bel ik de verloskunde, omdat ik voel dat het ballonetje eruit komt.
